حضور توی اجتماع اونم وقتی که سالِ دیگه قراره بری دانشگاه خیلی خوبه.شاید اون وسطا از مهربونی هایی که توی کانونِ گرم خونواده میدیدی خبری نباشه و بارها و بارها قلبت بدرد بیاد.
الان شاید سه ماهی میشه که دیگه از اونجا اومدم بیرون ولی اتفاقاتی که پس از رفتن اون بنده خدا افتاده هنوز تمومی نداره و من با هربار شنیدنشون اول خیلی داغون بنظر میام ولی بعد خداروشکر میکنم که هرچی ام ک بوده مهم نیس ، تنها چیزی که اهمیت داره اینه که من از سال دبیرستانم نهایت تجربه رو کسب کنم.
از بهترین چیزاییکه تا الان دست گیرم شده بخوام بگم یکیش اینه که هیچوقت برای پیداکردن هدف دیر نیست (مخصوصا سالِ آخر تغییر رشته دادن که عالیههه اونم از تجربی به ریاضی :)) ، دومی اینکه بدون توجه به مذهبی بودن یا نبودن آدما سعی کنم بشناسمشون و براشون حد و مرز بزارم ، سوم توی تمام کارای روزانه ام این ۱.رشد ۲.اهمیت ۳. سختی رو در نظر بگیرم و جلو برم، چهارمی اینکه موقع کتاب خوندن جدایی از پراکنده خوانی سیر کتابای یه نویسنده رو ثابت بیارم جلو، پنجم اینکه تویِ دیدن فیلمای معروف فقط به دید آدمای مذهبی نگاه نکنم و کلا نقدهارو چه مثبت چ منفی از همه طیف آدمی در نظر بگیرم
ششم دلم برای آدمای بی ارزش تنگ نشه!
هفتم توی رابطه‌های ناموفق حساب کتاب دستم بیاد.
خیلی زیاد شد ولی دلم میخواست اینجا باشن که بعدها هروقت اومدم اینورا یه نگاه محض یادآوری بهشون بندازم
حسدم کشد که ترسم ز پی‌اش دویده باشد
به رهش، به روی هر کس چو عرق دویده بینم
مخلص کلوم رهاش کن بره رئیس:)))
