نهمی

این بند مربوط به صفحه های اول کتاب اندیشه اسلامیه،کلا هروقت که بهش میرسم میگم اون که فرار کرد ؛ اما یعنی کِی قراره بیاد اون کسی که من و از بیماری نجات بده،کسی که بتونم بهش بگم که از درونم چخبر...

برایم حبس ابد بریده‌اند. این، برای معمولِ انسان‌ها ناگوار و هولناک است؛ اما برای من نه. وقتی تنهایی تنها پناه توست. وقتی از دنیای آدم‌ها فقط یک شب گریه‌ی دلخراش برایت مانده باشد؛ چندان عجیب نیست راضی شدن به حبس ابد. به زندگی در چهار دیواری زندان.

همینقدر بگویم که زندگی برای من در جریان است و دلم به دیدن کسی خوش نیست. می‌دانم کسی به ملاقاتم نمی‌آید و این دانستن ارزشمند ترین دانستنی دنیاست.