قرار نبود دومی رو انقدر زود بنویسم ولی خب چه‌کنم که ویرگول برام نسبتا اومد داشت...
ر.ا ازم حلالیت طلبید، واقعا دلم نمیخواست قبول کنم بعد اینهمه اذیت و دروغ با یه حلال کن همه چی تموم بشه، ولی با خودم گفتم اگه الان بیخیال این موضوع نشم،بعدا موضوعات عمیق تر رو چطوری قراره هضم کنم.
به قول ح‌صفا:"بر خلق‌الله نیز واجب‌تر است که در نخستین شب قبر، نخستین سوالشان از ملايک این باشد: چه بود آن آه عمیق که حتی در مهمانی‌های شلوغ دست از گریبان ما نمی‌کشید؟"
برای اولین بار خودمو کنترل کردم و از اون آه کشیدنا جلوگیری کردم ، ذهنم درگیره ولی بالاخره تموم میشه.(وی در مغزش گذشتن و رفتن پیوسته‌ی بُمرانی پلی میشود)
