اولی

بین خراب کردن وبلاگ و اینجا دیدم اینجارو بیشتر دوست دارم برای خالی کردن افکارم و چقدر خوشحالم از اینکه کسی اینجا نیست. البته اگر هم بعد عمری اشنا پیداشد ممنون میشم به روم نیارید و بزارید اینجا راحت باشم...

اینکه رفقام و ادما پشت سرم انقدر حرف میزنن و فک میکنن نمیفهمم شاید اذیتم نکنه ولی تمام چیزی که میتونم از این چندوقت به اطرافیانم بگم اینکه وقتی ازم میپرسین چقدر عوض شدی جوابم اینه که من یا بیشتر از چیزی که باید تو این چندوقت چیز یادگرفتم یا بیشتر از چیزی که انتظارش و داشتم اسیب دیدم.مشکل اینجاس که حتی نمیدونم کدوم یکی رو تجربه کردم.

ای کاش بهم زمان بدن که بتونم کنکور و روابط اجتماعیم رو ترمیم کنم.

دلم میخواد خانه کاغذی رو ببییینم. برادران کارامازوف بخوووونم.چاووشی گوش بددددم ولی نمیتونم...

و اما به قول نزار قبانی:عشق من به تو فراتر از واژهاست ، این است بر آن شدم خاموش بمانم.