دنیای شما

سلام.

نمی‌دونم دارم با کی صحبت می کنم.

در واقع نمی دونم اصن کی هستم.

کسی داره تماشام میکنه؟ لطفا تماشام نکنید، حریم خصوصی حق منه.

آخه نمی دونم چرا این روزا احساس می کنم که کاراکتر یک نمایشم. دور تا دورم پر از فیلمبرداره. نویسنده داره با قلمش اتفاقات روزامو رقم می زنه.

اما نمی تونم پیداشون کنم. هیچی نمی بینم. آره. دقیقا منظورم اینه؛

از کمی بالاتر از موهام تا یکم پایینتر از نوک انگشتای پام توی یک قابن. یک قاب متحرک. یه صفحه نمایش بزرررگ.

دارم بهت میگم نگام نکن! اگه یکی ۲۴ ساعته ازت فیلم بگیره چه احساسی بهت دست میده؟

فقط می‌خوام بدونم کجا واستادین. منم می خوام ببینمتون.

امروز دیر از خواب بیدار شدم، البته مگه فرقی می‌کنه. امروزم مثل دیروز. فردا هم مثل امروز.

امروز دوازدهمین روزیه که گوشیم خاموشه. خراب نیست، فقط دیگه حوصلشو نداشتم.

نمی خوام با هیچکی حرف بزنم. همشون دروغگوئن. همشون دستشون با اوناست. همشون دارن منو گول می زنن.

اونا نمی خوان من از چیزی سردربیارم. شرط می بندم هیچ کدومشون واقعی نیستن. نه دوست صمیمیم تام، نه سوپری سرکوچه، و نه صاحب خونه ام پیرزن بد عنق خانم لری.

هر وقت ازشون سوال پرسیدم راجب این دنیا، این شهر، زندگیم، هیچ کدومشون هیچی نگفتن. بهونه آوردن که کار دارن، بحثو عوض کردن، دیگه نیازی بهشون ندارم.

امروز میرم پارک نزدیک خونه ام. فقط یکم آرامش می خوام. میرم پاتوقم. چمن های گوشه پارک. می شینم و موسیقی گوش میدم و مردم رو می بینم.

باد به صورتم می خوره و هیچ چیز دیگه ای نمی خوام.

این لحظه مال منه. همش.

کاش بقیه هم می تونستن احساسش کنن. حتی خانم لری. دراز می کشم و آسمونو می بینم. ستاره ها، ابرا، گور بابای بقیه دنیا.

حالم بهم خورده از این همه اطاعت، بله قربان گفتن.

از اینور برو، چشم. اون لباسو نپوش، چشم. نه اون غیر مجازه، چشم. قانون اینه، چششم. رفتار درست اونه، چش

می خوام فقط بزنم خرابکاری کنم. بعضی وقتا فقط می خوام هر قانونی رو بشکنم. به هر دستوری نه بگم. پنجره بشکنم، به تابلو ها لگد بزنم، دزدی کنم، زندگی کنم.

اگه این دنیایی که با چشمام می بینم واقعی نیست،

اگه همش فیکه،

اگه شماها چهره تونو نشون نمیدین،

پس منم تا جایی که می تونم دنیاتونو رو سرتون خراب می کنم.

هر روز یه ذره، هر روز یه خورده،

تا جایی که مجبور شین خودتونو نشون بدین.