خاک سرد

داره بارون میاد. آروم و آهسته. دارم کتاب وهم جدایی رو می‌خونم. شاید بخوام بعداً صدامو ضبط کنم و از روش بخونم و بعداً بهش گوش کنم. داستان یه دختر نابیناست. کوتاهه، زیباست. احساس خاصی بهم می‌ده.

از پنجره دارم بیرون رو می‌بینم که دوستام با دوچرخه زیر بارون دوچرخه‌سواری می‌کنن و اسم منو صدا می‌زنن:

—  ....  بیا اینجا. بدو دیگه. کتابت رو بعداً هم می‌تونی بخونی. بیا، عشقت اینجاست؛ اونی که هروقت از آسمون می‌ریزه پایین تو می‌زنی بیرون و هیچی برات مهم نیست. می‌ری زیرش، می‌رقصی و آهنگ مورد علاقه‌ت رو فریاد می‌زنی.

— باشه بابا، اومدم. حالا نزنین.

داریم میریم گردش. تو یه جاده که دو طرفش پوشیده از چمنه از سرسبزی، پر از درخت. آسمون ابریه . خیلی ابری. داریم میریم کنار ساحل تا اقیانوسو ببینیم. تفریح همیشگی‌مونه.

می‌ریم وایمیستیم کنار همدیگه و موج‌های اقیانوس رو تماشا می‌کنیم. می‌شینیم و آتیش درست می‌کنیم. می‌گیم و می‌خندیم و از سر و کول هم بالا می‌ریم.

ولی اینا همش خیالاتمه. پنجره خونه‌مون کلاً روبه‌روی یه بتنه. هیچی دیگه نیست.

نه.

این واقعی نیست. دروغه بتن نیست. من دارم میبینم. این واقعیه. دارم می بینم واقعا. دوستامو بارونو. اقیانوسو. همه شو میبینم

این واقعی‌ترین چیز دنیاست واسم.