پیکان قرمز

تابستان سال 64 بود.قصد بازگشت به تهران را داشتیم.بستگان با چند خودرو آماده حرکت بودند.ما نوجوانان تصمیم جمعی گرفتیم تا با پیکان عمو سفر کنیم.مدلش را نمی دانم اما از اینهایی بود که داشبورد تخت چوبی و سرعت سنج خطی داشتند.جلوپنجره شکسته و درپوش موتور با طنابی به سپر بسته شده بود.خلاصه با این اتول زدیم به دل جاده.ماشین دستگاه پخش صوت نداشت و ما خودمان میخواندیم و حرکاتی شبیه رقص انجام میدادیم.ماشینهای دیگر مرتبا از ما جلو می افتادند و در جایی توقف میکردند تا به آنها برسیم.یادم هست جایی ماشین دیگر راه نمی رفت در واقع گاز نمیخورد.عمو وقتی به موتور سرکشی کرد دیده بود فنر گاز کاربراتور نیست.از کش شلوارکردی اش به جای فنر استفاده کرد و ماشین راه افتاد.آنقدر سرعتش کم بود که حوالی غروب رسیدیم به پاسگاهی در جاده خاوران.پلیس جلویمان را گرفت چون یکی از چراغهای جلو خراب بود.خلاصه قانع شد که مقصدمان تهران است و اجازه داد حرکت کنیم.با همه سختی هایش سفر خوب و به یادماندنی شد. #دنده_عقب_با_اتو_ابزار