ویرگول
ورودثبت نام
S.HOPE🍀
S.HOPE🍀ما عمل عجیب و غریب زدایی نداریم . دیوید آلموند
S.HOPE🍀
S.HOPE🍀
خواندن ۳ دقیقه·۱ سال پیش

چه اهمیتی داره من چه احساسی دارم ؟

مشکل بچه های مریض همین است ، انگار برای همیشه در سنی که دکتر ها میفهمند چه بیماری دارند گیر میکنند و سن صرفا تبدیل به عددی برای شمارش سالهای بیماری تبدیل می‌شود . انگار در مریضی گیر میکنند و دیگر هیچ کسی خود آنها را نمی‌بیند .

هیچ کسی من را نمی‌بیند ، من فقط بیماری ام هستم و دیروز خیلی ناراحت بودم ، درد داشتم .

دلم میخواست همه آن چیزهایی عجیب را بکنم که دیگر درد نداشته باشم .

مغزم پالس درد می‌فرستاد اما می‌خواستم سر مغزم داد بکشم که این وضعیت به خاطر خود اوست ، خود مغزم که درست نیست .

آن اول ها به خودم میگفتم این مشکل من نیست ، به من چه واقعا ؟ بهتر است مغزم خودش مشکلش را حل کند اما فکر کنم این چیزها فقط برای گفتن روی کاغذ مناسب است .

آخر مغزم پوزخند زد و من دیروز درد داشتم و نمی‌توانستم هیچ کدام از لوله های درد آور بدنم را و آن لکه های قرمز دور چشمم را دور بیندازم و راستش اگر گریه میکردم پرستار کاری نمی‌کرد ، حتی اگر هرروز مرا با تمام آن لقب های بامزه صدا کند .

اگر میگفتم درد دارم برای هیچ کسی مهم نبود .

ماهی بیرون افتاده از آب بودم که مغزم پالس درد می فرستاد و بدنم تکان می‌خورد از درد ، تمام لوله های بی رنگ را روی نوک انگشتانم حس میکردم اما چه فایده ای داشت ؟وقتی بودن یا نبودن هیچ کدامش دست من نبود.

اهمیتی نداشت احساس من وقتی دکتر راحت می‌گفت ، باید دوباره بستری بشی و احساسم اهمیتی نداشت وقتی مدام سوزن توی پوستم فرو می‌رفت

و احساسم هیچ اهمیتی نداشت وقتی ناراحت شدم و اصلا من اهمیتی دارم ؟

راستش من شبیه یک نمونه آزمایشگاهی انسانی رایگان هستم ، درموردم تصمیمی میگیرند و حرف میزنند.

آزادی زندگی واقعا چی هستش ؟

من نمیتوانم با نوک انگشتانم هیچ لوله ای را کنار بزنم و هیچ دردی را نمیتوانم از خودم دور کنم و خودم تصمیم بگیرم چه کاری کنم ، اما راستش به همه اینها عادت کرده ام .

به رد شدن باریکه های نازک آفتاب از کرکره بیمارستان و تمام سه صبح های خیابان برای دکتر و تمام یک ساعت های بی حرکت ماندن برای آزمایش ها و صدای گوش خراش دستگاه .

اما وقتی ناراحت شدم که دلم میخواست با کسی حرف بزنم و هیچ دوستی نبود ، من آدمهای زیادی را ندارم و دیروز داشتم از پرتگاه سقوط میکردم و میخواستم به چیزی چنگ بزنم ، اما هیچ کسی نمی‌خواست

چون من مریضم ؟

ولی من از آن نوع هایی هستم که بدن خودم دشمن خودم شده است

اما هیچ کسی نبود که حرف بزنم و غمگین شدم مشکل بچه های مریض همین است ،از جایی به بعد فراموش کردن آنها راحت تر است ، مردم را معذب میکنم بدون آنکه بخواهم و این غمگینم میکند .

پس من دیروز مثل همیشه به کتاب هایم پناه بردم

چند کتاب تا الان خوانده ام ؟ ده ؟ صد ؟ شاید هم به اندازه تمام دردهایی که کشیده ام و این شمردنی نیست .

اما چکار میتوان کرد ؟ چکار برای خودم باید بکنم ؟

شاید هم چون من مثل بقیه نیستم هیچ دوستی ندارم ؟ آخر من مغزم با خودم قهر کرده است و ما دشمن های هم شده ایم .

امشب هم درد دارم ، اما چکار میتوان کرد ؟

اما چکار میتوان کرد ؟

دردبیماریزندگیامید
۳
۱
S.HOPE🍀
S.HOPE🍀
ما عمل عجیب و غریب زدایی نداریم . دیوید آلموند
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید