مشکل من این است که تفاوتی دارم که اغلب آدمها آن را خوشحالی میدانند .
من یک خانواده خیالی دارم ، چه کسی میداند چه دردی دارد ساختن خاطراتی که برای من نیست ؟
اظهار به نگرانی خانواده و عصبانی شدنشان اگر دیرتر به خانه بروم .
یک داستان بی نقص از کسانی که وجود ندارند ، من دزد تمام کتاب های هستم که خوانده ام
مادر داستان دیگری و شب های تابستان خانواده دیگر .
بغل کردن مادر چه احساسی دارد ؟
من دروغین ترین واقعیت ها را به طرزی قهارانه تعریف میکنم .
چه کسی میداند جای خالی اسم پدر و مادر در شناسنامه چه احساسی دارد ؟
من هیچ وقت نمیتوانم بگوییم متعلق به ناکجا آباد هستم ،
من زاده هیچ کسی نیستم
یا شاید هستم ؟
فقط گاهی آرزو میکنم بفهمم چرا دور انداخته شدم ؟
من روی کاغذ یک خانواده خوب دارم و شبها از خودم میپرسم
شب به خیر گفتن به پدر چه احساسی دارد ؟
حتی به نظرم تلفظ اسم بابا قشنگ است.
من تمام پدر بودن را در کتاب جاده دیدم ، اگر آخرالزمان بشود چه کسی از من مراقبت میکند ؟
واضح تر این است ، الان چه کسی از من مراقبت میکند ؟
از برنامه های تلویزیونی متنفرم ، آنها طوری نشان میدهند که انگار بی سرپرست بودن یک مزیت است و من قرار است ناگهان تبدیل به دانشمند شوم، اما هیچ کسی نمیگوید من در سال باید چهل و هشت عکس سه در چهار داشته باشم و هرروز تبدیل شوم به عکس یکی از آن کارتهای سرپرستی گرفتن , که باعث میشود هربار آرزو کنم کاش این نبودم
این جنس نبودم ، چشم رنگی بودم ، زیبا بودم.
من فقط بازیچه دست تمام آنهایی هستم که ترحم برایم می خرند.
خوابیدن در خانه ای که برای خودت است چه احساسی دارد ؟
تلویزیون هیچ وقت نمیگوید با ترس تمام ساعت مدرسه را می گذارنم مبادا کسی بفهمد من برای هیچکسی هستم و مادر و پدرها به من چپ چپ نگاه میکنند انگار اشغالی روی صورتم چسبیده .
چه احساسی دارد با پدر و مادرت به پارک بروی ؟
هیچ کسی نمیداند چه احساس خوبی دارد گاهی کسی تو را دعوا کند چون دوستت دارد و من یک لیست بلند دارم از تمام چیز هایی که تجربه نکردم و نخواهم کرد .
از روز هایی که شبیه ماهی آکواریومی به من نگاه شد متنفرم ، اگر باله های رنگی رنگی داشتم مرا انتخاب میکردند ؟
نمیدانم
من فقط میدانم ، دنیا باید طوری دیگر پیش میرفت.
چه احساسی دارد تعلق داشتن ؟
چه احساسی دارد تعلق داشتن ؟