
من از اولش از آن بچگی عشق فیلم بودم. سه سالم بود. میگفتم میخواهم فیلم بسازم. بزگتر شدم. فهمیدم به این آدمها میگویند کارگردان. رفتم رشتهی ریاضی، تا بعد از کنکور یا بروم ارتباط فرهنگی و برای فوق بروم سینما. یا بروم کامپیوتر و برای فوق بروم سینما. البته علاقهام را ول نکردم. نمایش بازی میکردم. و مستند سازی و این طرف و آنطرف.
کنکور دادم. کامپیوتر آوردم. دانشگاه خواجه نصیر تهران. دو ترم اول را مهمان گرفتم شهرمان. با رشتهی کامپیوتر خوب دست پنجه نرم کردم. فهمیدم من آدم رشتهی مهندسی نیستم. مشورت و مشاوره گرفتم. تابستان تصمیمم را گرفتم. گفتم آدم اگر نمیخواهد مهندس کامپیوتر بشود. 4سال عمر تلف کند که چه. آلان میشود. 6 یا 7 ماه. دائم از اصفهان به تهران جا به جا میشوم. برای انتقالی و تغییر رشته و مصاحبه و اینهااا... هفتهی دیگر آخر ماجراست. اگر شنبهتوی مصاحبهی دانشگاه هنر قبول شوم. بالاخره وارد رشتهی سینما شده ام.