
خورشید آن طرف ماجراست.

کامل است. همیشه کامل است. همیشه هست. از صبح الطلوع تا شب یکسره هست. این طرف و آن طرف می رود. روی پایش بند نمی شود. جا به جا می شود. به تمام آسمان می رود و تمام زمین را جستجو می کند. نگاه می کند. برانداز می کند. تمام طول روز را منتظر می ماند. میگردد و دنبال می کند.آخر دست شب خسته و پاسخ نگرفته برمیگردد به خانه اش. تا دوباره فردا صبح از سربگیرد. این انتظار را این گشتن و نیافتن را.
خورشید هروز صبح دوباره با انرژی، سفید، پر نور و براق می آید. یک تنه به دله سیاهی های شب می زند و همه را می پرا کند. آسمان را آبی و دلنشین می کند. چنگ می اندازد. پرده های سیاهی را می درد. و به سختی از طاق آسمان بالا میرود.
زهر صبر و خستگی این درگیریها جانش را میگیرد. رویش را زرد می کند. ولی هنوز پر نوراست. هنوز پر از امید است. و پر از انرژی. قدرتمندانه از بالای آسمان می تابد. از ظهر که میگذرد آرام آرام خورشیدهم خسته می شود. انرژی اش کمتر و از اوج اوفول می کند. نورش زرد و زرد تر میشود. گرم و گرمتر داغ و داغتر آنقدر که کم کم زردش نارنجی و نارنجی اش سرخ می شود. آفتاب جدی جدی غروب می کند. توانش را ازدست می دهد و دامن کشان می رود. خسته می رود. پاهایش را روی زمین می کشد. جای پایش می ماند و آسمان سرخ می شود. به همه می گوید عاشقم، دنباله معشوقه ام هستم. و عشقش را به رخ همه می کشد.
خورشید عاشق است. مثله زلیخا هروز عصا زنان می آید. به امید دیدار یوسفش گوشه ی آسمان می نشیند. با هر صدا و خبری به خیال دیدار یوسف این طرف و آن طرف می شود. آخر دست هم خسته و مانده از همه جا عصا زنان بر میگردد به مخروبه اش. از بسکه می آید و می رود. و از رو نمی رود. همه فهمیده اند. شهره شده است.

حق دارد. خورشید عاشق شده است.
ومن الله توفیق.
انشاالله حسینی.