
ماه مهمان همیشگی آسمان نیست. گاهی هست،گاهی نیست،گاهی کامل هست. وگاهی ناقص است. ولی بود و نبودش کمال است. ماه است دیگر...
حتی برای آمدن زمان معلوم هم ندارد. که آدم فکر کند. آماده شود. منتظر بماند، یکهو می آید.
ماه است دیگر سرش نمی شود. که روز زمان خورشید است. وآسمان لاجوردی اش جایگاه طلایی خورشید یا شب است ومهتاب اش.
گاهی شبها نیست وگاهی روزها هست.
تازه وقتی هم که هست حسابی ناز دارد. از اندازه و مقدارش که بگذریم؛ همینکه می آید آسمان هم ابری می شود. هی می رود پشت ابر و در می آید. وباز دوباره و دوباره...
ماه از همان اولش عجیب پدیده ی جالب واعجاز انگیزی بوده. آنقدر که انسان ها ماهی را که حتی به اندازه ی یک هفته هم در ماه کامل ندارند. در برابر خورشیدی که تمام روز از آن گرما و زندگی می گیرند، الم کردند. و خدا دانستند.
در میانه ی پهنای سیاه آسمان پر است. از ستاره هایی که هستند. وستاره هایی که گه گداری هستند. آنهایی که چشمک می زنند. آنهایی که در آسمان شب جا به جا می شوند. حتی آنهایی که هرزگاهی زوزه کشان از سمتی می آیند و از سویی می روند. آسمان صبح را هم که خوب بنگری ستاره ی صبح زهره را هم می یابی یا شاید مریخ سرخ را در آسمان سحر بعد از نماز صبح ات قبل از طلوع فجر پیدا کنی. اما هیچیک به دلچسبی ماه نیست. آسمان شب پر از ستاره هاست. اما این تنها ماه است که قدرت اسیر کردن نگاه ها را دارد.
ستاره ها همواره آسمان شب را پر می کنند. هزار جلوه و عشوه ی ریز و درشت می آیند. اما شب هنگام فقط ماه ومهتاب است. که جغد ها را اسیر می کند. جغد مسخ مهتاب می شود. واز آن پس دیگر جغد بیدار شب جغد شدنی نیست.
هیچ ستاره ای نمی تواند فریاد و آه بلند گرگ ها را از میان سینه های درد کشیده شان بیرون بکشد. گرگ در آرزوی ماه زوزه می کشد.
و پلنگ در طلب ماه است. که همواره بلند ترین شاخه درخت را برای استراحت برمی گزیند.
ماه نمونه ی یک معشوق واقعی است.
همه عاشقش هستند. از کرم شبتاب که میخواهد مهتابی باشد. که شبها می تابد. تا پلنگ مغرور و گرگ سینه سوخته و جغد بیدار و غیره وغیره وغیره، همه وهمه در طلب مقصود معشوق اند. وچه نیکو معشوقی که همه ی عاشقان و طالبان یکسان و یک رنگ اند در طلبش...
ماه معشوق است. چرا که همیشه نیست. گاهی می آید رخ می نماید و بعد...
بعد نوبه ی انتظار است. انتظار وانتظار و انتظار
ماه معشوق است. که باید برای دیدنش دست وپا بزنی همیشه منتظر باشی چون معلوم نیست. روز می آید یا شب و باید به نیم نگاهی خشنود باشی چرا که معلوم نیست که تمام رخ میاید، نیم رخ میاید، یا قمر ، نمی دانی ماندگار خواهد بود. پشت ابر پنهان می شود. پشت کوه می رود. در سیل ستارگان پیدا وپنهان می شود. خواستن ماه یعنی نداشتنش و یعنی سر در گمی؛
آن قدر می آید و نمی آید تا جان به سرت کند. رسمش است دیگر رحم هم ندارد. وبه راستی در میان آسمان پر ستاره تو فقط شکار ماه می شوی.
مست ومسخ ؛
بی سبب نیست که تاریخ به ماه و قمر است ؛ گه نیست ، یا هست ، بیش و کم و دائم در سفر است
مسخ مهتاب ؛ میانه ی پاییز 97
ومن الله توفیق؛ انشا الله حسینی.