شکلات؛

دوتا چشم مشکی مشکی. میان صورت سفیدش خیلی خودنمایی میکرد. سفید سفید که نه. دیگر نه. چون صورتش کثیف شده بود.
موهایش پریشان بودند. بالا پایین و درهم برهم. پر وپخش میان سرش و هوا. دو تا دسته ی کوچکشان راهم کنار سرش بافته بود. موهای پرپشت و بلند خرمایی رنگش مرا یاد. جمله ی آبشار قهوه ای و انتقام مداد رنگیهای من او ی رضا امیرخانی می انداخت. لبخند می زد. ولی لبهایش تپل نبود. خبری از بوی یاس هم نبود. چشهمایش برق می زد. اما ماله اشک های چندثانیه قبلش بود. لبهایش لبخند بودند. ولی پر از خشکی و ترک.

دخترک ناز و کوچولو داشت گریه می کرد. خدا را شکر روزه بودم. الحمدلله که نتوانسته بودم. این شکلات را بخورم. الحمدلله که توانستم شکلات را به او هدیه کنم. الحمدلله که خنده دوباره به صورتش برگشت.
آستین هایش را کشید زیر بینی و چشمهایش. بعد مشتهایش را گره کرد و افتاد به جان چشمهایش. پلکهایش بسته بود. و با قدرت چشمهایش را می مالید. هه هه ای گفت. سکسکه ای کرد. و لبخند زد. سرش را به چپ خم کرد. لبخند زدم. و چشمک. پاسخم را داد. به شکلات نگاه کرد. اما شکلات را باز نکرد. دستش را بالا آورد. تکان داد و رفت. برایم سوال شد. دویدم سمتش اما آرام و بیصدا. پیچید توی کوچه و از گذر بعدی گذشت. یک دقیقه ای که دنبالش کردم. دمه یک بن بست باریک دیدمش. برادر خردسالش را بقل کرد. پیشانی اش را بوسید و با شکلات گریه اش را قطع کرد. دختر بچه روی زانوهای نحیفش نشسته بود. دامنش خاکی تر شده بود. داشت برادرش را راضی میکرد.

برادر مشکوک به خواهرش خیره شده بود. نگاهش می کرد و هیچ نمی گفت. با تعلل دستش را بالا آورد. خواست شکلات را بگیرد. که یکهو صدای قار قور معده ی خواهر بلند شد. دوتایی بهم نگاه کردند. نگاهشان درهم گره خورد. آب دهن قورت دادند.
برادر دست خواهرش را پس زد و گفت: نمخام. خودت بخولش.
کودک سه چهار ساله گرسنگی خواهر 6 7 ساله راتاب نیاورد. برگشتم توی کوچه ی قبلی و زدم زیر گریه.
امان از .....
و الحمدلله که هنوز مهربانی هست.

#شکلات

پس کوچه های تنگ اصفهان
یک روز سرد غمبار

ومن الله توفیق.
ان شاء الله حسینی.