سردار دلها

اول فرشها پر شد. دور و بر فرش اضافه کردند. بعد رفتند سراغ طبقه دوم. وقتی دیگر جا نبود. درها را بسته اند. گفتند. ظرفیت و آمادگی اش را نداریم. چهره‌ی آدمها و سن و سالشان فرق کرده بود. نماز جمعه از جوانها پر شده بود./ جوانهای پشوری که فریاد میزدند.

مرگ بر امریکا

مرگ بر امریکا

"ای کشته‌ی دور از وطن دور از وطن وای وای وای

ای تشنه‌ی صد پاره تن ای بی‌کفن وای ای بی کفن وای وای وای "

آقاجان ناگواری خبر نیامدنت کافی نبود. سوز خبر رفتن سربازت هم اضافه شد. مردم آمده بودند. پیر و جوان. از همه رنگی و از همه لباس و قیافه و عقیده‌ای. کم کم یک ربی طول کشید تا از مصلی بیایم بیرون.

"نوشته بود. می توانیم انقلابی نباشیم. می‌توانیم مذهبی نباشیم. می توانیم شیعه و مسلمان نباشیم. اما نمی توانیم ایرانی باشیم. و امروز غمگین نباشیم. ناراحت نباشیم. و اورا دوست نداشته باشیم. "

سیل جمعیت راه افتاد. رفتند سمت گلستان شهدا. با موتر خودمان را رساندیم به گلستان. آنجا هم پربود. سر مزار شهید کاظمی غلغله بود.

"می گفت: احمد را که می دید. احمد می کوبید پشت دستش. می گفت: ما جاموندیم قاسم ما جاموندیم ."

خیابان را جمعیت پر کرد. دورتا دور خیابان و وردی مرد جمع شده بودند. سیل نمازگزاران راهپیمایی کنان وارد شدند. مجری می گفت: رسید. شهید به آرزوی دیرینش رسید. همشان می رسند. اول کاظمی حالا هم سلیمانی.

مجری با حرارت میخواست و مردم با تمام وجورد می گفتند:

مرگ بر امریکا

مرگ بر امریکا

صبح ساعت 7 بود. بابایم هراسان آمد. توی خانه. گفت: انگار یکی رو شهید کردند. برم ببینم قاسم سلیمانی نبوده باشه. ولی بود. حاج مهدی منصوری دعا ندبه میخواند و خاطره تعریف می کرد. هرسال فاطمیه روضه می‌گرفت. اما حالا کجاست؟

راست می گفت: آخر حاج حسین هم همین را می گفت. می گفت پارسال توی روضه‌ی فاطمیه می گفت: سال دیگه فاطمیه با امسال فرق داره. سال دیگه من نیستم.

"نزدیک فاطمیه، فاطمی رفت. نزدیک تولد عقیله مدافع حریم عقیله رفت. رفت و ما جاماندیم. شهدا بخوانید فاتحه ای برای ما بخوانید. شاید خدا مرا هم آمرزید."

همان موقع بود که فهمیدم. توی سایتها دنبال صحتش گشتم. میخواستم باور نکنم. مقاومتم اما شکست. آن موقع که عکس صورتی که رهبرم میبوسید را گذاشتم روی پروفایلم. اما کم کم دو سه ساعتی طول کشید تا درست بفهمم.

"سقای حسین سید وسالار نیامد

سلام یل ام البنین .... "

جواى حیدرهم از عکس و دست استفاده کرد. روضه‌ی تکراری دست و تکه‌ی قرآن مردم به سر میزدند. گریه می کردند. همه گریه می کردند. از صبح. مجری در تلویزیون. یا حتی پدرم که کم شده بود اشکش را ببینم. اما سردار که رفت دیدم. سردار دلها دلهارا برد.

"نمیشه باورم که وقت رفتنه."

خدا بیامرزد پدر حاج محمود را نمی دانم اگر این یکی دوتا شعر وداع را نخوانده بود. موقع وداع چه می کردم.

وقت رفتن شده بود. آن روز، صبح گریه کردیم. ظهر گریه کردیم. عصر گریه کردیم. شب هم هیئت گرفتیم. و دوباره گریه کردیم. حسابی گریه کردیم. یکی روضه‌ی مادر میخواند و وداع

ببین می توانی بمانی بمان

یکی روضه‌ی زینب و وداع

قرارمون چی شد؟

یکی از رقیه میخواند و از محافظ حریم اش.دیگری می گفت دامن کشان رفتی دلم زیر و رو شد.

سردار رفت. و ما مانده ایم و ...