چند روز پیش، پستی در لینکدین دیدم با عنوانی که قرار بود پیش‌بینی کند «برنامه‌نویسان ارزشمند تا دو سال آینده» چه کسانی هستند. شش تیپ مختلف، از «کسانی که هر روز درباره‌ی AI تحقیق می‌کنند» تا «فول‌استک‌ها» و «کسانی که دیپلوی نهایی بلدند».
اولش فکر کردم یک تحلیل بازار کار است. اما هر چه بیشتر خواندم، بیشتر حس کردم دارم به همان دام می‌افتم که در دوران قطعی اینترنت از شرش خلاص شده بودم: استرسِ عقب‌افتادگی.
چه حسی به من دست داد؟
همان حس آشنا: «آیا من به اندازه‌ی کافی یاد می‌گیرم؟ آیا هر روز مدل جدیدی تست می‌کنم؟ آیا فول‌استک هستم؟ آیا دیپلوی نهایی بلدم؟»
یک‌باره، انگار داشته‌هایم رنگ باخت. انگار اگر در تمام این جعبه‌ها تیک نخورده باشم، تا دو سال دیگر از بازار کار حذف می‌شوم.
اما بعد یاد آن ۷۰-۸۰ روز افتادم که اینترنت ایران قطع بود. روزهایی که نه خبری از مدل‌های جدید بود، نه استرسی از اینکه «امروز چه چیز جدیدی از دست دادم؟». روزهایی که با آرامش یک مفهوم را باز می‌کردم، صفحه‌به‌صفحه جلو می‌رفتم، و واقعاً چیزی یاد می‌گرفتم.
آن روزها، نه فول‌استک بودم، نه هر روز تحقیق می‌کردم، نه حتی دیپلوی نهایی بلد بودم. اما حس عقب‌افتادگی نداشتم. چون یادگیریِ واقعی را تجربه کرده بودم.
مرا با آیدی SeyedAhmadDev در لینکدین دنبال کنید
نقدی که بر این پست دارم
۱. فرضیات آزمایش‌نشده: جمله‌ی «برای یک فیچر، پنج نفر نمی‌خواهد» یک فرضیه است. شاید در استارت‌آپ‌های کوچک درست باشد، اما در تیم‌های بزرگ نرم‌افزاری، پنج متخصص در پنج لایه، اغلب خروجی قابل‌اعتمادتری از یک فول‌استکِ پراکنده دارند.
۲. القای تقاضای کاذب: پشت این پست، این پیام پنهان است که «اگر هر روز تحقیق نکنی، اگر فول‌استک نباشی، اگر دیپلوی نهایی بلد نباشی، حذفی». اما بازار کار به همه‌ی مسیرها نیاز دارد؛ هم به متخصصان عمودی، هم به عمومی‌های متخصص.
۳. سرعت را با عمق اشتباه گرفتن: نویسنده از «هر روز تحقیق کردن» حرف می‌زند، اما یادگیریِ واقعی با سرعت سنجیده نمی‌شود. یک مفهوم را اگر درست بفهمی، با آمدنِ ده مدل جدید هم، همان مفهوم، تو را نجات می‌دهد.
۴. فراموش کردن مسیر: یک فول‌استک روزی از فرانت شروع کرده، یا با یک کوئری ساده در بک‌اند پایش را باز کرده. اگر همه را به سمت فول‌استک شدن هل دهیم، چه کسی قرار است آن متخصصان عمیقِ نسل بعدی باشد؟
تجربه من، پادزهر این پست است
آنجا که اینترنت نبود، یاد گرفتم که سرعت، ملاک پیشرفت نیست. یاد گرفتم که می‌شود بدون دویدنِ بی‌وقفه، پیش رفت. و مهم‌تر از همه، یاد گرفتم که آرامش، شرط اول یادگیریِ عمیق است.
امروز می‌توانند هر استرسی به ما القا کنند. اما آن ۷۰ روز، به من ثابت کرد که مسیرهای مختلفی برای ارزشمند بودن وجود دارد. و شاید ارزشمندترین برنامه‌نویس، کسی باشد که اول از همه، آرامشِ یادگیری را حفظ کند.
