لینک دسترسی به اصل مقاله
https://hal.science/hal-01625688v1
کار دیجیتال به فعالیتهای ارزشآفرینی گفته میشود که توسط انسانها در پلتفرمهای اینترنتی انجام میشود. به عنوان یک حوزه مطالعاتی، بر شرایطی تمرکز دارد که در آن روابط کارفرما-کارمند و شیوههای جبران خسارت جایگزین میشوند. اولویت به ارائه دهندگان محتوای ناپایدار، کارگران موقت آنلاین و کاربران ناشناس وب سایت و برنامههای تلفن همراه در مقایسه با متخصصان فناوری پیشرفته، مهندسان و هکرها داده میشود. پیشینیان برجسته استدلال کردهاند که فعالیتهای تولید ارزش در خارج از چارچوب سخت محل کار و کار مزدی انجام میشود: کار نامرئی زنان و اقلیتها (فدریک، ۱۹۷۵)، کار مخاطبان در رسانههای سنتی (جهلی و لیوانت، ۱۹۸۶)، کار ناملموس در صنایع مبتنی بر دانش (لازاراتو و نگری، ۱۹۹۱) و "مصرف" (ریتزر و جورگنسون، ۲۰۱۰). با اتکا به این رویکردها، مطالعات کار دیجیتال بر تأثیر خاص رایانش فراگیر و استفاده از فناوریهای دیجیتال/موبایل برای تأکید بر کار ناشناخته و اغلب غیر ماهر تمرکز میکند.
در ابتدا، کار دیجیتال به عنوان کار بدون دستمزد توصیف میشد. تیزیانا ترانووا (۲۰۰۰) آن را به عنوان "کار رایگان در شبکه . . . ایجاد وبسایتها، اصلاح بستههای نرمافزاری، خواندن و مشارکت در لیستهای پستی و ایجاد فضاهای مجازی" (ص ۳۳) تعریف کرد. تروور شولز (۲۰۱۲) ظهور کار دیجیتال را در یک محیط بازار برجسته کرد که در آن کالایی شدن دادههای شخصی و جمعآوری محتواهای تولید شده توسط کاربر، کلیک کردن، به اشتراک گذاشتن و برقراری ارتباط با همتایان را به کار اجباری بدون دستمزد تبدیل میکند. با این وجود، تمرکز انحصاری بر کار بدون دستمزد به تدریج به تحلیلهای جدیدی راه داده است که نشان میدهد کار دیجیتال یک پیوستار از وظایف انسانی بدون دستمزد، کم دستمزد و کمدستمزد است. برخی از این رویکردهای جدید بیشتر به طور مستقیم برای تجدید حیات مفاهیم مارکسیستی با همسو کردن آنها با Zeitgeist رسانههای اجتماعی و پلتفرمهای دیجیتال (Dyer-Witheford، ۲۰۱۵؛ Fuchs، ۲۰۱۴) در نظر گرفته شده بودند. دیگران به نقش فناوریهای دیجیتال در ظهور هویتهای شغلی ساخته شده بر اساس بیثباتی و ریسکپذیری اشاره کردند (Huws، ۲۰۱۴؛ Neff، ۲۰۱۲؛ Standing، ۲۰۱۱).
بحث فعلی در مورد مسئولیت فناوریهای دیجیتال و معماریهای کلان داده برای تداوم نابرابریهای جهانی و وابستگیهای قدرت، ثروت و دانش (مونوز، اسمیت و پاتیل، 2016) یک شکاف دانش در زمینه مطالعات کار دیجیتال را برجسته کرده است. پویایی به حاشیه راندن کار در پلتفرم های دیجیتال باید در سطح داخلی و بین المللی مورد توجه قرار گیرد. هدف مقاله حاضر این است که نویسندگان درگیر در زمینه مطالعات کار دیجیتال را در ارتباط با بحث های جاری در مورد ماهیت و اثرات جهانی شدن به طور انتقادی قرار دهد.
در بخش اول، موضوع کار دیجیتال را محدود می کنم. من یک گونهشناسی از پلتفرمها برای خدمات درخواستی، کار جمعی، رسانههای اجتماعی و اشیاء هوشمند ترسیم میکنم، که اکوسیستمهایی را تشکیل میدهند که از طریق آنها ارزش ایجاد، تخصیص و توزیع میشود. متعاقبا، من به تغییرات اخیر در جهت گیری های تجربی و نظری تحقیقات دیجیتال کار نگاه می کنم. این رشته که در ابتدا به عنوان یک رشته مطالعاتی محدود به غرب ساخته شد، رویکردهای نظری خود را با گسترش فراتر از کشورهای انگلیسی زبان متنوع کرده است. در متن این مقاله، استفاده از مفاهیمی مانند استعمار، امپریالیسم، یا برده داری باید به شیوه ای انتقادی و پرسشگر در نظر گرفته شود که به قدردانی از تلاش محققان دیجیتال کار برای ایجاد اصطلاحات و حالت هایی که مقوله های دانشگاهی را پیچیده می کند کمک می کند. .
محدود کردن موضوع مطالعات کار دیجیتال
کار دیجیتال که به طور کلی با بحث گسترده تر در اواسط دهه 1990 در مورد "پایان کار" (ریفکین، 1995) مرتبط است، با اشاره به ظهور زیرساخت های اقتصادی جدید، که معمولاً به عنوان دیجیتال شناخته می شود، نظریه کلاسیک شرکت را زیر سوال می برد (Coase, 1937). بستر، زمینه. پلتفرم ها مکانیسم های هماهنگ کننده ای هستند که عرضه و تقاضا را با داوری الگوریتمی منافع حوزه های مختلف (مصرف کنندگان، تولیدکنندگان، تامین کنندگان، مخاطبان؛ ایوانز، 2011؛ گیلسپی، 2008) مطابقت می دهند. آنها در نیمه راه بین بازارها و شرکت ها قرار می گیرند. آنها مانند بازارها، بازیگران مستقل را همگام می کنند. مانند شرکت ها، آنها برای استخراج ارزش از سرمایه و نیروی کار و محدود کردن ریسک، بر ساختاری متمرکز متکی هستند. بنابراین، فعالیتهای تولیدی در اکوسیستمهای وسیعتری رخ میدهد که در آن سازمانهای رسمی با پیمانکاران مستقل، جوامع و مراکز کاربران/مصرفکنندگان مرتبط میشوند. همانطور که پارادایم پلت فرم بیش از مدلهای سنتی شرکتها به دست میآورد، اشتغال رسمی به تدریج با افزایش کار غیررسمی با واسطه ICTC که اغلب از مصرف، تعامل، اشتراکگذاری و اجتماعی شدن قابل تشخیص نیست، تحتالشعاع قرار میگیرد.
دامنه مطالعات کار دیجیتال را می توان از طریق یک نوع شناسی توصیفی تعریف کرد. موردی که در ادامه میآید، چهار اکوسیستم پلتفرم اجتماعی-تکنیکی را مشخص میکند که بر اساس درجات تضاد، شناسایی نیروی کار، و شیوههای مختلف پاداش مرتب شدهاند.
پلتفرم های درخواستی
پلتفرمهای درخواستی مشتریان را با ارائهدهندگان کالا یا خدمات مستقل با استفاده از برنامهها و پورتالهای تلفن همراه برای تخصیص منابع اطلاعاتی و مواد در زمان واقعی متصل میکنند. اوبر در صنعت حمل و نقل شهری نمادین است، در حالی که سایرین در بخشهایی مانند تحویل غذا (Deliveroo)، کار دستی (TaskRabbit) و مهماننوازی (Airbnb) غالب بودهاند. آنها به شدت به کار مادی انسان وابسته هستند، چه مستقیم (یک دسته از کاربران که در واقع وظایف فیزیکی را انجام می دهند: رانندگی، تحویل، تمیز کردن، پخت و پز) یا غیرمستقیم (یک دسته از کاربران که دارایی هایی را می پردازند که برای استفاده نیاز به نیروی کار دارند: آپارتمان ها. ، اتومبیل ، تجهیزات).
پلتفرم های درخواستی میزان بالایی از تضاد را در مورد اجرای استانداردها و حقوق کار تجربه کرده اند. مالکان وضعیت پیمانکاران مستقل، خود کارآفرینان یا فریلنسرها را به میلیون ها کاربر ارائه دهنده کار تحمیل می کنند. این موضوع شرایط ناامن کار، فقدان ضمانت و نوسان درآمد را به همراه دارد. در چندین مورد، اقدامات قانونی برای احراز صلاحیت مجدد کارگران موفقیت آمیز بوده است. گاهی اوقات، اقدام جمعی از طریق اتحادیهها، مدلهای کسبوکار مبتنی بر محرومیت از دستمزد یا مزایای کارکنان را تهدید میکند (گودلی، 2016؛ هوئت، 2015؛ لوین، 2016).
با این حال، مبارزه برای به رسمیت شناختن و دستمزد منصفانه تنها به بخشی از کارهایی که امروزه بر روی پلتفرمهای درخواستی انجام میشود مربوط میشود. نوع دیگری از فعالیت مولد (یعنی کار «غیر مادی» که توسط همه کاربرانی که دادهها و محتوا را از طریق برنامههای آنلاین عرضه میکنند) انجام میشود) اخیراً در کانون توجه قرار گرفته است. روزنبلات و استارک (2016) چندین کار پر داده مورد نیاز از رانندگان و سواران Uber را ارائه میکنند (مانند بهروزرسانی تصاویر نمایه، بررسی دوبار مسیرهای GPS، ردیابی برنامهها در داشبوردهای آنلاین، تبادل پیام، پاسخ به تماسها، رتبهبندی سواری، سرپرستی راننده/ مشخصات مسافر). این بخش از تجربه پلت فرم بسیار مهم است، زیرا عملکرد ناکافی آنلاین منجر به زوال/قطع خدمات هم برای سواران و هم برای رانندگان می شود.
پلتفرمهای کار میکرو Microwork Platforms
پلتفرمهای میکروکار، خدمات برونسپاری هستند که کارفرمایان و کارمندان را برای انجام کارهای کوچک، تکراری و اغلب غیر ماهر مطابقت میدهند. سازماندهی لیستهای پخش موسیقی، برچسب زدن تصاویر و رونویسی یا ترجمه متون کوتاه از جمله وظایف استاندارد شدهای هستند که در حوزه محاسبات مبتنی بر انسان قرار میگیرند (یعنی برای آموزش سیستمهای هوش مصنوعی مورد نیاز هستند؛ Irani, 2015).
آمازون Mechanical Turk احتمالاً شناخته شدهترین نمونه از یک پلتفرم میکروکار است، حتی اگر نیروی کار نیم میلیون نفری آن در مقایسه با رقبای بینالمللی خود که تعداد کاربران آنها میتواند به بیش از 10 میلیون نفر برسد، کوچک است. دستمزد میکروکارگران میتواند به کمترین میزان 0.01 دلار ("کارهای پنی") برسد، با میانگین نرخ ساعتی 1.38 دلار (Horton && Chilton, 2010) - بسیار پایینتر از حداقل دستمزد در ایالات متحده و سایر کشورها.
تنشهای مربوط به دستمزد و استانداردهای کار با تلاشهای میکروکارگران برای سازماندهی و تضمین حفاظت از حقوق خود منجر به چندین ابتکار میشود، از ابزارهای نرمافزاری مردمی که برای بررسی و رتبهبندی کارفرمایان (Turkopticon, n.d.) استفاده میشود گرفته تا ایجاد یک شبه اتحادیه (Dynamo, n.d.) تا راهاندازی خدمات آنلاین اختصاصی با هدف افزایش آگاهی از سوء استفاده از کارگران پلتفرم (به عنوان مثال، Fair Crowd Work، یک سیستم نظارت آنلاین که توسط بزرگترین اتحادیه کارگری اروپا، IG Metall طراحی شده است).
اختصاص وظایف در پلتفرمهایی مانند آمازون Mechanical Turk منعکسکننده کاری است که هر کاربر Alphabet هنگام استفاده از خدمات گوگل انجام میدهد. هر جملهای که در موتور جستجوی گوگل تایپ میشود، الگوریتم جستجو را آموزش میدهد. هر پیشنهادی که به Google Translate ارائه میشود، به بهبود سرویس ترجمه کمک میکند. هر کلمه یا تطابق تصویر reCAPTCHA برای Google Books یا حاشیهنویسی تصویر برای Google Street View، تشخیص شخصیت را انجام میدهد. این نیز محاسبات مبتنی بر انسان است که از طریق وظایف کوچک به دست میآید و در درازمدت شکاف بین پردازش رایانه و قضاوت انسانی را برطرف میکند (Irani, 2016).
تفاوت اصلی بین محاسبات انجام شده توسط کاربران گوگل و میکروکارگران آمازون این است که محاسبات انجام شده توسط کاربران گوگل به عنوان کار دیجیتال بدون پرداخت دستمزد طبقهبندی میشوند، در حالی که محاسبات انجام شده توسط میکروکارگران آمازون به عنوان کار دیجیتال با پرداخت کم طبقهبندی میشوند.
رسانه های اجتماعی و پلت فرم های شبکه سومین اکوسیستم دیجیتال کار هستند. آنها بر اساس جوامع تولیدکنندگان و مصرف کنندگان در حال مبادله کالاهای فرهنگی هستند: متون، ویدئوها، موسیقی، و همچنین مشاوره، پشتیبانی و دانش. در اینجا، کار دیجیتالی معمولاً خود را به صورت فعالیتهای بدون دستمزدی که توسط کاربران انجام میشود نشان میدهد و به پلتفرمها اجازه میدهد تا سود کسب کنند.
شباهتهای بین رسانههای اجتماعی و هزینه کار کارخانه (ری، 2012) استدلالهای رایج در حمایت از دستمزد برای کاربرانی است که محتوای آنلاین تولید میکنند (یونگ، 2014). این ادعاها بحث هایی را در مورد امکان واجد شرایط بودن فعالیت هایی که ماهیت آنها داوطلبانه و بازیگوش به عنوان کار واقعی به نظر می رسد دامن زده است (Cardon & & Casilli، 2015). استفاده از رسانه های اجتماعی از بیگانگی و باری که مشخصه دیگر اکوسیستم های کار دیجیتال است (فیشر، 2012) دور است و بر ترکیبی متمایز از سرگرمی و کار متکی است، بنابراین مفهوم «بازی» را تداعی می کند (بازی و کار؛ کوکلیچ، 2005). . اما حتی اگر کاربران گفتمان خلاقیت و خودآگاهی را منتقل کنند، تولید محتوا از تنشهای مربوط به مالکیت، تولید و استانداردهای کار مصون نیست. نبردهای حقوقی برای به رسمیت شناختن حقوق استخدامی یا پرداخت برای سازندگان محتوا مربوط به وب سایت های خبری مانند هافینگتون پست، مخازن تصویر مانند فلیکر و سرویس های ویدئویی مانند یوتیوب است.
نقطه ضعف اصلی «استدلال لذتگرایانه» علیه کار دیجیتال («اگر کاربران احساس خوشحالی و خودشکوفایی کنند، مشارکت آنلاین نمیتواند به عنوان کار در نظر گرفته شود») این است که فقط بر محتوای تولید شده توسط کاربر تمرکز میکند و دو منبع سود دیگر را نادیده میگیرد. پلتفرمهای اجتماعی: ابردادههای کاربران و کار کلیک. این دو شکل از کار دیجیتال تا حد زیادی مورد توجه قرار نمی گیرند و به سختی به رضایت کاربر کمک میکنند.
ابردادهها مانند مُهرهای زمانی، گزارشهای جلسه، آدرسهای IP و شناسههای کاربری منحصربهفرد داراییهای ارزشمندی هستند که پلتفرمها با فروش آنها به تبلیغکنندگان، کارگزاران داده و حتی دولتها درآمدزایی میکنند (Schwab, Marcus, Oyola, Hoffmann, & & Luzi, 2011; Soghoian, 2012, 2012). ). آنها تمام اطلاعات اعلامی را که کاربران در طول جلسات آنلاین خود ارائه می کنند جمع می کنند و اقتصاد داده پررونقی را ایجاد می کنند که در سال های اخیر به طور کامل تجزیه و تحلیل شده است (Acquisti، 2010). به نوبه خود، کلیک کار حول وظایف نامرئی نگهداری، انتخاب و ارتقاء اطلاعات در پلتفرم های اجتماعی می چرخد. این میتواند به شکل حذف انتخابی دادهها و محتویات با پرچمگذاری پستهای نامناسب یا با حمایت از محتوای خاص باشد.
اگرچه این فعالیتهای انسانی به بیان خود و رضایت شخصی کاربران کمک نمیکند، اما با توجه به تعداد اقدامات جمعی که ISPها، انجمنهای گفتگو و پلتفرمهای بازیهای ویدیویی را هدف قرار دادهاند، ارزش تولید میکنند. مدیران، مدیران و مترجمان (ماتیاس، 2016). فراتر از موفقیت نسبی، این دعاوی حقوقی توجه را به نحوه پرداخت پاداش به کاربران پلتفرمهای اجتماعی جلب کرده و دیدگاه رایج را که همه کاربران خدمات اجتماعی را به صورت رایگان انجام میدهند، به چالش میکشند. در واقع، تولید محتوای رایگان به جمعیتشناسی خاصی در پلتفرمهای هژمونیک (فیسبوک، VK، سینا ویبو) محدود میشود که در یک رژیم شبه تکصدایی عمل میکنند و کاربران را بدون نیاز به ارائه انگیزههای پولی جذب میکنند. این مورد برای رقبای کوچکتر که مدل کسبوکارشان اغلب مبتنی بر ارائه پاداشهایی برای افزایش پایگاه کاربرانشان است (به عنوان مثال، جوایز، تخفیفها و غرامت، گاهی اوقات به شکل جریانهای پولی قابل اعتماد) صادق نیست. هنگامی که استخراج ارزش مبتنی بر داده انجام می شود، رفتارهای آنلاین با شدت کم مانند ورود به سیستم، کمین کردن یا کلیک کردن می تواند دارایی های ارزشمندی برای شرکت های فناوری باشد، درست مانند تولید محتوا یا مشارکت فعال.55505