
به پشت سرش نگاه کرد و دید که خبری از خشکی نیست. پیش خود اندیشید فرقی نمی کند. همیشه می توانم با دیدن روشنایی به خشکی برسم. دو ساعت دیگر به غروب خورشید مانده است و شاید این ماهی پیش از غروب آفتاب بالا بیاید. اگر تا آن وقت بالا نیامد، شاید هنگام برآمدن ماه بالا بیاید. اگر همراه ما بالا نیامد، شاید تا برآمدن خورشید بالا بیاید... راهی که ماهی برگزید، آن بود که در اعماق آب های تاریک و دور از همه دام ها و تله ها و حیله ها بماند. راهی که من برگزیدم آن بود که به آنجا بروم و او را دور از دسترس همه مردم پیدا کنم. دور از دسترس همه مردم دنیا. حالا ما به هم پیوسته ایم.
آهای ماهی، آنقدر با تو می مانم تا بمیرم.
مرد برای شکست آفریده نشده است، مرد را می شود کشت، اما نمی توان شکست داد.
ناامید شدن کار احمق هاست. گذشته از این، به گمان من گناه است... به فکر گناه نباش پیرمرد. حالا بدون گناه به اندازه کافی مشکل داری که درباره اش بیندیشی تا به گناه برسی. تازه من از گناه سر در نمی آوردم و مطمئن هم نیستم که اعتقادی به آن داشته باشم. شاید کشتن ماهی گناه بوده باشد. به گمانم گناه بود، حتی اگر برای این کشته باشمش که خودم را زنده نگه دارم و شکم چند نفر دیگر را سیر کنم. اگر این جور باشد، هر کاری گناه است. به فکر گناه نباش. حالا برای فکر کردن درباره گناه خیلی دیر شده و تازه بعضی مردم پول می گیرند تا به گناه فکر کنند. بگذار همان ها به فکر گناه باشند. تو برای این به دنیا آمده ای که ماهیگیر شوی و ماهی برای این به دنیا آمده که ماهی شود.
به اعقتاد ویلیام فاکنر «زمان ممکن است نشان دهد که پیرمرد و دریا بهترین نوشته همه ما است.»
امید و اطمینانش هرگز وانرفتهبود. اما حالا امید و اطمینانش جان تازهای گرفت، مانند وقتی که نسیم میآید. (کتاب پیرمرد و دریا – اثر ارنست همینگوی – ترجمه نجف دریابندری – صفحه ۱۰۱)
برای آنکه به خودش دل دادهباشد. بیادآورد که در میخانهای در کازابلانکا با آن سیاهپوست بزرگ اهل سینفوئگوس که زورمندترین مرد بندر بود مچ انداخته بود. یک روز و یک شب بود که آرنجهاشان را روی یک خط گچی روی میز گذاشتهبودند و ساعدهاشان راست ایستادهبود و دستها در هم قفل بود… او مسابقه را به نتیجه رساند… از آن پس مدتها او را پهلوان مینامیدند. (کتاب پیرمرد و دریا – اثر ارنست همینگوی – ترجمه نجف دریابندری – صفحه ۱۶۰)
پیرمرد و دریا قبل از اینکه به شکل کتاب منتشر شود در مجله لایف (Life Magazine) با قیمت 20 سنت منتشر شد. همینگوی میخواست تمام اقشار جامعه توانایی خرید و خواندن این کتاب را داشته باشند برای همین از سود خودش بهعنوان نویسنده به نفع عوام مردم گذشت.
همینگوی درباره انتشار کتاب در مجله لایف میگوید: “من بسیار برای انتشار پیرمرد و دریا در مجله لایف هیجانزده هستم. چراکه خیلی از اقشار کمدرآمد هم که توانایی خرید کتاب را ندارند میتوانند از طریق این مجله داستان را بخوانند. این کار من را از گرفتن جایزه نوبل هم خوشحالتر میکند.”
نظر خود همینگوی هم درباره پیرمرد و دریا جالب است. او در جایی میگوید: ” من هرچه در طول زندگی یاد گرفتهام در این داستان آوردهام و تمام سعیام را به کار بردهام تا این کتاب بر جان و روح شما تاثیر بگذارد. چراکه تمام 200باری که این کتاب را بازخوانی کردم هربار بر خود من تاثیر شگفتی گذاشت. این کتاب دقیقاً همانچیزی است که من در تمام طول زندگیام برای آن تلاش کردهام.”
<div id="32816233756"><script type="text/JavaScript" src="https://www.aparat.com/embed/kfK0H?data[rnddiv]=32816233756&data[responsive]=yes"></div>
اگر کد بالا برای نمایش فیلم کار نکرد از این لینک استفاده کنید:
https://www.aparat.com/v/kfK0H