
یادت باشه، نیمه پرِ لیوان رو ببینی...از چیزهای کوچک هم میشه لذت برد...به صدای اون پرنده گوش کن، همونی که نشسته رو اون درخته؛ اون گل کوچیکه رو نگاه کن، از لابه لای این درز دیوار خودش رو به زور هل داده بیرون تا همه ببیننش؛ سرت رو بگیر بالا و اون ابر رو نگاه کن، ببین چقدر خاصه...شبیه یه صورته، می بینی؟...چیزهای کوچک، درسته کوچیک اند اما خاص اند، متفاوت اند...هر کس بهشون توجه نمی کنه...همه، اون باغ گل پر از شقایق رو می بینن، همه به صدای اون قناری خوش رنگه گوش میدن...هیچکس صدای اون گنجشک کوچولوی یکم خیس شده از نم بارون بهاری رو نمی شنوه، هیچکس اون ابر خوشگله رو که به هزار ضرب و زور خودش رو شبیه یه صورت مهربون کرده، نمی بینه...همه فکر می کنن، باید بزرگ باشن تا به چشم بیان...باید فلان سلبریتی باشن تا توجه همه رو جلب کنن...اما مگه خودت چه ایرادی داره؟...کوچیکه؟...مهم نیست، اون گل کنار جوی آب هم خیلی کوچیکه ولی فقط آدم های خاص می بیننش...واسه دیده شدن لازم نیست بزرگ باشی، لازم نیست بلندگو بگیری و جار بزنی: که آی مردم، این منم...فقط کافیه خودت باشی، منحصر به فرد...منحصر به خودت...اون وقته که سر و کله آدم های خاص پیدا میشه.?