قبل ترها فعال تر بود؛ ذهنم را می گویم!
با دیدن تنها یک عکس و یا خواندن یک خبر، دستم را می گرفت و به زور وادار به تایپ کردن ترشحات درونش می کرد. حال انگار کرکره های خیال را پایین کشیده تا مباد از سرزمین رویا سر در بیاورم!
اما اینبار تصمیم گرفتم من پا پیش بگذارم؛ رفتم جلو، کرکره را دادم بالا، با هزار ضرب و زور دستش را گرفتم و وارد کویر خیال شدم. اینقدر خشک و بی آب و علف شده بود که لازم دیدم درختچه یادداشتم را روی زمینِ از بی رویایی ترک برداشته اش، بکارم.
پس شروع کردم...

سال ٢٠٧٧ است...لباس مخصوص را بر تن، کلاه را بر سر و روانه دنیای بیرون می شوم...دیگر به زندگی در این نقطه از منظومه شمسی عادت کرده ایم...سالها پیش بعد از نابودی کره آبی، بند و بساط به دست به اینجا آمدیم...اوایل سخت بود، اما شد...اگر بخواهم از اینجا بگویم، همیشه تاریک است...اینجا خبری از آسمان آبی و یا درختان سبز رنگ نیست...تا چشم کار می کند بی رنگی است...نه از آن مدهای رنگ و وارنگ زمین خبری هست و نه از موجوداتی که آنقدر خود برتر پنداری در بر گرفتشان که محل زندگی خودشان را نابود کردند...لبخندهای آدم ها خیلی وقت است پنهان شده... چه طور می شود از درون این کلاه های بزرگ، لبخند به آن نازکی را عبور داد؟...زندگی همچنان در جریان است و هیچ نوسترآداموسی نمی گوید تا فلان سال به پایان خواهیم رسید... بعد از گشت و گذار در زمین های خاکستری این بیرون، وارد خانه می شوم...خانه بی رنگی که هیچ فرقی با آن بیرون ندارد...حتی اینجا هم نمی توان از آن کلاه دست و پا گیر خلاص شد...روزها و شب ها بی آنکه تفاوتی داشته باشند، می آیند و می روند و زندگی همچنان در جریان است...زندگی ای که خیلی وقت است صرفا بر اساس کمیت در جریان است و کیفیتش بی راهه را برگزیده!