بخش زیادی از محتواهای منتشر شده توسط این کاربر در فضای ویرگول مدتی قبل در اینستاگرام منتشر شده بود. اما بنابر دلایلی تصمیم به پاک کردن تمام پست ها گرفتم. البته از آنجا که نوشتن را دوست دارم و به طور اتفاقی با ویرگول آشنا شدم، تصمیم گرفتم سایر نوشته ها به‌علاوه نوشته های جدید رو توی یه وبلاگ فارسی بنویسم. باید بگم که من آدم اجتماعی ای نیستم و گاها ارتباطات مجازی رو ترجیه میدم. پس مدتی میشد که فکر ساختن یک وبلاگ رو در سر داشتم. اتفاقا انجام هم دادم اما موفقیت آمیز نبود! و هر بار انگیزه نوشتن در من کم میشد. اما به لطف اینستاگرام ایده نوشتن و کنار هم قرار دادن کلماتی که توی ذهنم سر و صدا راه انداختن رو به خودم دادم. جالب اینجاست که هم خیلی بیشتر خونده میشد و هم فیدبک های خوبی از مخاطبان می گرفتم. شاید فکر کنین حتما دوستان، آشنایان و اقوام پیام های محبت آمیز را روانه صفحه بنده می کردند که باید بگم نه اینطور نبود! اوایل که صفحه اینستاگرام بنده باز و عمومی بود، نوشته ها راحت تر و بعضا بیشتر خونده میشد اما من طی یک تصمیم کبری، اینستاگرام را رها کرده، چمدان به دست به این سوی بازار (ویرگول) پناهنده شدم. فکر می کنم از شروع اکانت بنده در ویرگول یک سال می گذره. توی این محیط نوشته های جالبی رو خوندم. اما خب نمی تونم مثل آدمای اجتماعی بگم که دوستان خوبی هم پیدا کردم، نه! من متاسفانه توی این فضا دوستی ای رو شکل ندادم که به فال نیک می گیرم و تقصیرات رو گردن اجتماعی نبودن خودم می اندازم. فکر می کنم دلیل دیگه ای هم که کمی مسؤولیتم رو کم می کنه، کمتر شناخته شدن ویرگول بین همه مردم باشه. همونطور که گفتم فضایی مثل اینستاگرام مخاطبان بیشتری داره حتی افراد از سایر کشورها شما رو خواهند خواند. با همه این تفاسیر اما همیشه از حضور در این محیط احساس خوبی داشتم؛ امید که تداوم داشته باشه.
پ ن: این نوشته کاملا بدون برنامه ریزی قبلی و تنها برای بیان تجربه این کاربر و نوعی تشکر از تیم ویرگول نوشته شده است. تا به حال از این جنس نوشته در اکانت نداشتم اما میدونم نوشتن از تجربیات و گاهی روزمره نویسی جزو پر طرفدار ترین topic هاست.
