اگر این متن پیش از این نوشته می شد، ممکن بود چند خطی را برای تفهیم، از آن خود کند...اما حال که نوشته می‌شود، نیاز به توضیح اضافی نیست...حال که همه گیری را با سلول، سلولِ جسم و روحمان مزه کرده ایم...با این حال معتقدم پیش از این هم دچار همه گیری بوده ایم...همه ما مبتلا به ویروس روزمرگی بوده و هستیم...ویروسی نه چندان ناشناخته که هیچ واکسنی برایش کشف نشده...ویروسی کشنده که ذره ذره آبِمان می کند...ابتدا جسم را که سلاحی برای مقابله ندارد و سپس دژ محکم روح که سربازانش پیش از این اسیر شده اند...قلعه وجود که فتح شد، تخت پادشاهی که تسخیر شد، دیگر شاه و وزیر معنایی ندارد...باتلاق زندگی آنقدر عمیق است که ماهرترین شناگران هم برای نجات شانس کمی خواهند داشت...البته که برای یک سرباز چه اهمیتی دارد، قلعه را چه کسی اداره کند؛ او تا ابد یک سرباز باقی خواهد ماند؛ حتی اگر دست روزگار برایش خواناتر بنویسد...
