
از خواب بیدار میشم...
?جلوی آینه می ایستم، موهامو مرتب می کنم
به سمت دیوار میرم، ویترینی از نقاب هایی که باید بزنم تا از خونه خارج بشم رو تماشا می کنم. جلو میرم و یکی شونو انتخاب می کنم.
امروز هم تصمیم نگرفتم تا خودم باشم، آخه دیگران چه فکری می کنن، نکنه بگن : قیافشو، این چرا این شکلیه، یا هزار چیز دیگه.
بیخیال این تصمیم ها، دیگران برام مهم تر از خودمند. مهمه که چی می گن.
⚠️اینا دیالوگ های هر روز ماست وقتی می خوایم با همدیگه روبه رو بشیم، هر روز چهره هامونو که خیلی زیباتر از نقاب هامونه از همديگه مخفی می کنیم.
❓چرا؟ تا به حال فکر کردیم؟ شاید چون ما همدیگه رو با نقاب بیشتر دوست داریم.
نقاب هایی که حقیقی نیستن، خود ما نیستن، اصلا اونا هیچی نیستن.
?ما آدما هر روز هزار کار و تصمیم می گیریم، چی می شه تصمیم بگیریم نقاب ها رو پاره کنیم و دیگران رو فقط در صورتی بپذیریم که خودشون باشن، در غیر این صورت جایی توی قلب هامون نداشته باشن.
خدایی که این دنیا رو زیبا آفریده، همه چیزو با هم زیبا آفریده حتی ما ها رو. هممونو.
? بی نقاب زیباتریم.