
در خیابان های شهر راه می رفت با نقابی به صورت...
قبل از این هم نقاب میزد، هر روز...
او تنها نبود، همه ی مردم شهر قبل از این هم نقاب می زدند...
تنها تفاوتش این بود که حالا می شد نقاب ها را دید...
از خودش پرسید: چه به سَرِمان آمده؟
به نظر می رسد طلسمی شوم بر شهر سایه افکنده...
و یا جادوگری قدرتمند، گردی خاکستری بر سر شهر پاشیده...
چرا آدم ها بی صورت شده اند؟ چرا لب و دهان ندارند؟
چرا کسی لبخند نمی زند؟
هرچه بیشتر نگاه می کرد، سؤالاتش بیشتر می شد...
.
.
.
.
راستی، چه به سَرِمان آمده؟!