ویرگول
ورودثبت نام
saharseydibani
saharseydibaniاینجا قلم دست دِلَمه پس هیچ متنی بدون ذکر منبع کپی نشه😉
saharseydibani
saharseydibani
خواندن ۲ دقیقه·۵ سال پیش

نظام به اصطلاح آموزشی...

درست زمانی که قدرت تشخیص دست چپ از راست را پیدا می کنیم، تصمیم می گیریم؛ آن هم چه تصمیمی، تصمیم کبرا!مهم ترین تصمیم همه مان هم یا به مهندسی ختم می شود یا به پزشکی. انتهایش اگر خلاقیت را چاشنی کنیم و فیلم زیاد دیده باشیم، پلیس شدن هم گزینه بدی به نظر نمی آید. بزرگتر که می شویم وارد پدیده ی غریبی به نام مدرسه می شویم. مکانی است بس عجیب. برای رسیدن به آن آفتاب طلوع نکرده از خواب بیدارمان می کردند. بماند که متوسط میزان زمان یادگیری هر فرد بیست دقیقه است و کلاس های مدرسه هر کدام میانگین یک ساعت و نیم به طول می انجامند. هدف از ورود به این پدیده غریب، شرکت در پدیده ای غریب تر به نام کنکور است. ١٢ سال از با ارزش ترین روزهای زندگی را در کلاس ها و راهروهای مدرسه تلف می کنیم تا برای شرکت در یک آزمون ۴ ساعته آماده شویم. شاید سوال پیش بیاید، خب که چه؟ سوال خوبی است. برای اینکه وارد پدیده ای غریب تر به نام دانشگاه شویم؛ دور باطل! دانشگاه چست؟ هیچ! جایی که عمری در هر مهمانی و مراسمی شرکت کردیم آخرش به منظور خداحافظی "انشاءاللّه دانشگاه قبول شدنت" می بندند به شکم مان! دانشجو که می شویم، دغدغه ها بیشتر می شود. دغدغه های شخصی، دانشجویی، عمومی و اجتماعی. گوش مان پر می شود از "دانشجو موتور محرکه جامعه است." فقط نفهمیدیم چه موتوری است که بنزینش را دریغ کرده اند! از همان کودکی تصمیمات مهمی داشتیم؛ دانشگاه، درس، دکترا و در نهایت آینده ای روشن! اما چه شد؟ این نظام به اصطلاح آموزشی حتی از ادامه این مسیر منصرف مان کرد. آنانی که دلسوز بودند، از ماندن حرف زدند، از ساختن. اما هر ساختنی، سوختنی داشته در پَس! سوختنِ چه؟ سوختن تمام عمرمان. ما که تا همین جا هم ٣–هیچ از زندگی عقب هستیم، چطور بسوزیم تا ساخته شود ویرانه ای که دشمنانش لباس دوست بر تن دارند؟ ناامیدمان کردند و فریاد زدند در ناامیدی بسی امید است؛ راه را بستند و گفتند جاده را خودت بساز. آخر مرد حساب چطور می شود بدون ابزار، ساخت؟ تویی که اگر رویت بشود همین قلم را در دست من می شکنی، دم از ساختن نزن! دکتر و مهندس نشدیم هیچ، آینده ای که در رویاهای کودکی مان ساخته و پرداختیم هم دود شد و به هوا رفت. نمی دانم بگویم "از ما که گذشت، بقیه را دریابید" یا نه؛ فقط امیدوارم پدر و مادرها که خود قربانیان این سیستم مریض هستند، برای کودکانشان آرزوهایی بهتر از دکتر و مهندس شدن کنار گذاشته باشند.

۴
۲
saharseydibani
saharseydibani
اینجا قلم دست دِلَمه پس هیچ متنی بدون ذکر منبع کپی نشه😉
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید