نامه به...

سلام...
حال که برایت می نویسم، آخرین روز تابستان است؛ آخرین روز از همون تابستان منحوسی که برایت گفتم...راستی، گفتم دیگر؟... مگر میشود نگفته باشم؛ میان ما پنهانی وجود ندارد...عزیز دلم، خودت می دانی چقدر به وجودت نیاز دارم؛ بیش از هر دقیقه و هر ثانیه دیگری...خیلی وقت است دکمه زندگی من روی آف مانده...دل و دماغ تنهایی آن کردنش را ندارم...نه که نداشته باشم، دارم ولی تنهایی از پَسَش بر نمی آیم...از خدا که پنهان نیست از تو هم پنهان نباشد، دیری است زندگی را از یاد برده ام...جایی خواندم: منتظر منجی نباش، خودت راه بیُفت...ولی من نتوانستم انجامش بدهم...زمان را متوقف کردم تا تو از راه برسی و باهم شروعش کنیم...اصلا چه وقتی بهتر از حالا...حال که صدای چکمه پاییز از همیشه نزدیک تر است...حال که می شود پاییز را با بند بند وجودت حس کنی...میشود با اولین قطرات نمناک باران، همان لحظه که ابر سیاه دلتنگی قدم نحسش را دور کرد، تو از راه برسی؟...محبوبم، بار سنگینی روی دوشت می گذارم؛ تو را ابَر قهرمان داستان های کودکانه که نه...تو را همچون نیمه ای از خویش به انتظار خواهم نشست.?