
شما یادتان نمی آید، قبل ترها راحت تر زندگانی را می گذراندیم، راحت تر دست می دادیم و احساسمان با ایموجی های ناقص برای انتقالشان، کنج قلبمان نمی ماسید، راحت تر در آغوش می کشیدیم و از تن ها هراسی نبود. به جای جُکهای بیمزه و استیکرهای گل و بلبل در گروههای دوستانه و درسی،حداقل سالی یکبار با فک و فامیل، وسط تمام تعارفها و بده بستانهای ظرف شیرینی و آجیل(به شرط بضاعت) به دیدار حضرات و بلندپایگان خانواده نائل میشدیم و همزمان با شکستن تخمه و تماشای نیمهنهایی جام قهرمانان، معضلات اقتصادی مملکت را نیز حل می کردیم.(البته داخل چایِ بعد از تخمه!) هر از چندگاهی از سر اجبار، دانشگاهی می رفتیم و بیشتر از دیده شدن در کلاس و درس و بحث، در سلف دانشگاه رؤیت می شدیم. اما حالا همین ماسماسک(تلفن همراه) که تا قبل از این خانواده ها را به هنگام دیدنش تا پای جنگ جهانی پیش می برد، تبدیل به دنیایی برای تعاملاتمان شده است. همین ماسماسک شد خانواده و فامیل هایمان، شد کلاس درس مان، شد دانشگاه و دوستان مان و... هر روز صبح با همین یک وجب تکنولوژی به چندین کیلومتر آن طرف تر و به میان میلیون ها آدم که حضور همزمانشان در کنار هم ترسناک است، پل می زنیم. شما را نمی دانم ولی من هنوز هم دلم برای آن دنیای قبلی تنگ میشود.