نشستند، بریدند، دوختند و تَنشان کردند؛ بدون اینکه در نمایش مضحک به راه انداخته شده، برایشان نقشی کنار گذاشته باشند. فیلمنامه از قبل نوشته شده بود و بازیگرانش نقش شان را به خوبی ایفا می کردند. صحنه نمایش سیاه بود و غمناک؛ با این حال روی صحنه رفت. سیاهی لشکران یکی پس از دیگری روی زمین افتادند؛ برای گردانندگان اما کمترین اهمیتی نداشت. دستور پشت دستور، توپ پشت توپ، مرگ پشت مرگ! نفس کشیدن سخت شده بود. با هر نفس، طعم تلخ باروت تا انتهای وجود را می آزرد. سخت بود؛ سخت بود تماشاگر نمایشی باشی که انتخابش نکردی. آنان قربانیان تصمیمات خودخواهانه بودند. تصمیمات دیکتاتورانه افرادی که چون کودکانِ بهانه گیر، اسباب بازی ها دل شان را زده و دنبال سرگرمی جدید می گردند. برای آنها تنها صحنه نمایش مهم است. سرگرمی هایشان؛ اثبات قدرت پوشالی. زدند، کشتند و رفتند. ویران شد؛ صحنه نمایش با خاک یکسان شد. رویاها هم زیر آوارها مدفون شدند. رویای تک تک تماشاگرانی که فقط تماشاگر بودند، ولاغیر. این نمایش اما به پایان نرسید. هیچوقت به پایان نمی رسد. طرفدارانش باز هم بلیت می خرند، ردیف اول می نشینند، به تماشای مرگ رویاها.
