
می گفت: خسته شده ام از این گردش ایام؛ از سپردن روز دست شب و بازپس گیری بیهوده اش.
.
می گفت: حالم بِهَم می خورد از دردِ دلی که به محض جاری شدن روی زبان، ترحم گدایی می کند از شنونده.
.
می گفت: آزارم می دهد دوست داشته شدن؛ ابراز علاقه ای که هنوز بیرون نجهیده، بوی نایَش خودنمایی می کند.
.
می گفت: کاش همه مان یک جورج اورول داشتیم تا به جای دوست داشته شدن، کمی درک می شدیم. (اشاره به جمله ای در کتاب ١٩٨۴: "شاید انسان ترجیح می دهد درکش کنند تا اینکه دوستش داشته باشند.")