امروز هم مُرد؛ مثل هر روز؛ جلوی چشم همه...شاید ٢٠ میلیون یا کمتر شاهد مُردنش بودند...عدالت رو میگم...همونی که داعیانش مدام جار می زنند که زنده است...همون که خیلی وقت پیش به دست خود قاضی، سلاخی شد...همون قاضی ای که میدونست داره می کشتش، اما به روی مبارک نیاورد...همون روی مبارکی که از دیگ هم سیاه تر است اما صاحبش تو کوچه علی چپ جا خوش کرده...همان کوچه ای که اگر به آن پا بگذاری، جز مسؤولان و مدیران مملکت کس دیگری نمی یابی...همان مسوولانی که می دانستند کاره ای هستند اما بی کارگی پیشه کردند...یا شاید هم بهتر باشد بنویسم، بد کارگی پیشه شان شد...کشتند، خوردند، بردند و آب از آب تکان نخورد که نخورد...چنگیزخان مغول با تمام عظمتش اینقدر ضربه نزد که آقایون... گویی گوش هایشان کَر، چشمانشان کور و عقل شان زائل است...از دار دنیا یک زبان چرب و نرم دارند که از قضای روزگار روز به روز ورزیده تر می شود...آنقدر با دروغ و وعده های صدمن یه غاز، ورزشش می دهند تا سیکس پک شود!
باشه آقای قاضی...هیچ اشکالی نداره...بزن، بزن حالا که زورِت زیاده...کی به کیه...میگن اونی که خدا رو داره هیچ ترسی نداره...پس بترس، بترس از اونی که "فقط" خدا رو داره.