
فقط یک بازی است...
خیلی انفجاری نشست و گفت: اگر روزی بفهمی در یک الگوریتم از بازی کامپیوتری زندگی می کنی و فقط یک کاراکتر از یک بازی هستی، چه می کنی؟...فقط یادت باشد، به رایانه اعتماد نکن!
.
منی که غرق در دنیای خود بودم را گرفت و پرت کرد درون دنیایی پر از ابهام...توهم توطئه ام را که خیلی وقت است کنج کمدِ ذهن خاک نوش جان می کند را به جنباندن انداخت...بعد از مدت ها با سؤالی مواجه شدم که هیچ جوابی برایش یافت نمی شد...اگر هم بود، فرضیه بود و در قطعیتش جای ابهام...پس رهایش کردم...گاهی لازم است برخی سوال ها، سؤال باقی بمانند؛ حتی بی جواب...تصمیمم را گرفتم، عقل را درون کوله پشتی گذاشته و دَرَش را هم بستم...خودم را به جای کاراکترهای بازی های رایانه ای گذاشتم...آن وقت بود که نهیب خوردم...گویی کسی که سالهاست طلبی دارد، از روی خشم، خنجری را درون سرم وارد می کند...مغزم درد می کرد...با تک تک سلول های بدنم ترس را لمس کردم...دیگر نمی توانم به هیچکس اعتماد کنم...الگوریتم ها قابل اعتماد نیستند...چه می گویم؟...به کل گیج شده ام...فراموش کرده ام که من هم بخشی از یک الگوریتم هستم!...دیگر به خودم هم اعتماد ندارم...تنها امیدم همان عقلی است که درون کوله پشتی جا خوش کرده...درِ کوله را باز می کنم ولی...خالی است... باورم نمی شود...گیر افتاده ام...درون یک بازی...با باری به سنگینی بی اعتمادی...کاش پیدایم کند...همانی که مرا در این اقیانوس بی انتها تنها رها کرد...چه کسی مرا پیدا کند؟... یک الگوریتم دیگر؟...دور باطلی باتلاق وار مرا به درون می کشد...راست می گفت: از اول هم نباید به یک رایانه اعتماد می کردم.
بر اساس یک تئوری به نام شبیه سازی که ایلان ماسک هم در یکی از مصاحبه های خود آن را مطرح کرد، بیان شده است که آیا واقعا ما در یک بازی زندگی می کنیم یا خیر. در این زمینه مستند A Glitch in the Matrix رو پیشنهاد می کنم.