ویرگول
ورودثبت نام
saharseydibani
saharseydibaniاینجا قلم دست دِلَمه پس هیچ متنی بدون ذکر منبع کپی نشه😉
saharseydibani
saharseydibani
خواندن ۱ دقیقه·۵ سال پیش

فراموشی بزرگ...

می گویند، رازها معمولا درون دل جا خوش می کنند! بیچاره تاریخ، اینقدر راز درون دلش جا داده که چاق و چِلّه شده. نمی دانم، شاید اگر روزی، ماهی و یا سالی گذرمان به چهار راه تاریخ بخورد، خودمان را کجایش ملاقات می کنیم؟ امروزمان را چگونه روایت کرده است؟ حتما می نویسد: یکی بود، یکی نبود. غیر از آدم های روی کره خاکی، هیچکس نبود. اهالی زمین، مشغول زندگی شان بودند؛ به دنیا می آمدند، بزرگ می شدند، می خندیدند، گریه می کردند، در آغوش می کشیدند... خلاصه، زندگی شان را می کردند و یادشان رفته بود که قصه شان اشتباهی شروع شده! تا اینکه یک دفعه مهمانی ناخوانده در را کوبید. آنها که چاره ای نداشتند، در را به روی مهمان باز کردند. می گفتند:"مهمان است دیگر! یک روز می آید، روز دیگر میرود." مهمان اما نه یک ماه، نه دو ماه، نه سه ماه، بلکه یکسال و اندی کنگر نخورد اما لنگر انداخت! حالا دیگر اهالی، نه می خندیدند، نه درآغوش می کشیدند، نه حتی زندگی می کردند. انگار قصه هایی که برای خواب کردن بچه ها می خواندند، به واقعیت بدل شده بود؛ مثل اینکه جادوگر شهر اُز، از لابه لای کتاب ها، یکی از جادوهایش را بر سر اهالی پاشیده بود. مشکل اما جای دیگری بود؛ یکی از اهالی بالاخره به خاطر آورد که قصه شان اشتباهی شروع شده و باید اصلاح شود. پس قلم برداشت و قصه را اینگونه آغاز کرد: "یکی بود، یکی نبود. این بار، غیر از خدا هیچکس نبود." اهالی، گمشده قصه شان را به یاد آوردند. حالا می توانستند قصه را امیدوارانه تر زندگی کنند.


۱
۰
saharseydibani
saharseydibani
اینجا قلم دست دِلَمه پس هیچ متنی بدون ذکر منبع کپی نشه😉
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید