جای مرگ و زندگی عوض شده...خیلی وقته آدما مرگ رو زندگی می کنن...قبل ترها که دلاشون می گرفت یا غصه دار می شدن، سرشون رو بالا می گرفتن تا با کسی که به وجودش اعتقاد دارن، درد و دل کنن؛ اما حالا چی...همه چی عوض شده، حتی اونی که خیلی قدرتمنده...کُفر نمی گما، ولی آخه قربونت برم، تویی که اونقدر خوبی و بزرگ دیگه چرا...تو که ارگ پادشاهیت از بلندترین برج های شهر بلندتره، چرا نمی بینیمون...اصلا صدامون میرسه اون بالا...الو...آهای...کسی می شنوه...نمی دونم مشکل از صدای ماست یا تو خیلی دوری...نه اینکه تو دور باشیا، نه...ماها خیلی فاصله گرفتیم...ماها اونقدر غل و زنجیر شدیم که پرواز ناممکنه...ولی با همه این اوصاف، بیا و مردانگی کن و برای بار n میلیونیُم هم که شده یه نگاه ویژه ای به این پایین مایینا بنداز...از بنده هات آبی گرم نمیشه...اونا یا دنبال پول اند، یا مقام، یا فتح دنیا...از اونا فوقش طالبان در بیاد...نمی دونم، ولی میگن صبر کوچکت دو میلیون ساله...ما که قرار نیست دو میلیون سال زندگی کنیم؛ اصلا دنیا اونقدر ارزش نداره...پس بیا و پارتی بازی کن که بدجوری کارمون گیره...فقط یه چیز دیگه...اگه پُر رویی به حساب نمیاد، این پرونده ما رو بذار دَم دست.
