
مدتی قبل پستی رو تحت عنوان "سندروم شبیه شدگی" منتشر کردم. یه پست دلی و انتقادی که بیشتر به مارکت موسیقی مربوط می شد. اما حالا که نگاه می کنم می بینم همه ما به این سندروم دچار شده ایم! همه اش هم گردن فضای مجازی است. (البته این به معنای بد بودن یا خوب بودن این ماجرا نیست) اینستاگرام، یوتیوب، پینترست، تیک تاک یا هر عنوان دیگری. به محض آپلود شدن یک ویدئو یا عکس، پروسه شبیه شدن آغاز می شود. لباس فرد، تزئینات اتاق، سبک زندگی و یا حتی عادات غذایی مان به هم شبیه شده اند. قبل تر کمتر کسی "Ice latte" می خورد اما امروزه اگر تصویر یک لیوان از این نوشیدنی منتشر نکنی، گویی ماراتن را از دست داده ای. مینیمالیسم از جمله آن چیزهایی است که به لطف فضای مجازی راه خودش را در سبک زندگی های ما باز کرد. مصرف گرایی جای خود را به ساده زیستی ای داد که پیش از فضای مجازی، بارها از بزرگترهای خود شنیده بودیم. کافه گردی و کتاب خواندن در محیط کافه هم از دیگر فرهنگ هایی بود که راهش را از میانبر فضای مجازی باز کرد. فضای مجازی پر است از ویژگی هایی که زندگی را برای ما آسان تر کرده اند؛ فقط کاش افسار زندگی مان را به دستش نسپاریم!