
هواداران تیفوسی فوتبال معتقدند: فوتبال تنها یک ورزش نیست؛ بلکه خودِ خودِ زندگیست!... وقتی بیشتر به این جمله فکر می کنم کاملا حق را به آنها می دهم...ما در زندگی بارها و بارها توی تله آفساید گیر افتاده ایم...بارها و بارها پنالتی ها و بهترین موقعیت های زندگی را هدر داده ایم... بارها توپ مشکلات از دستمان سُر خورد و گل باران شدیم.
.
همه اینها درست!...اما ما بارها و بارها بلند شده ایم...درست مانند تیمی که در اوج ناامیدی با یک تعویض طلایی، توپ موقعیت ها را به تور دروازه زندگی می چسباند...بارها و بارها کنار خط ایستادیم و سَر خودمان فریاد زدیم که: معلوم هست داری چی کار می کنی؟ زود باش دیگه، مگه چقدر وقت داریم.
.
اما خیلی وقت ها هم بود که داور مسابقه ی زندگی هیچ از ما خوشش نمی آمد...تا می توانست علیه مان سوت زد...کارت زرد را که گرفتیم، محتاط تر شدیم...اما زندگی است دیگر؛ با هر اشتباه تنبیه مان می کند...به محض خطای بعدی، کارت بد رنگ قرمز را در می آورد و تمام... اخراج!
.
اما این پایان ماجرا نیست...ما باز هم بر می خیزیم...اینبار قوی تر، محتاط تر، حرفه ای تر...اینبار که پا به مسابقه زندگی می گذاریم، حواسمان به تک تک موقعیت ها هست تا مباد هدر روند...تمام پنالتی ها باید گل شوند، تمام کرنرها باید روی سر توانایی ها فرود آیند...فقط می ماند تله آفساید که به داور مسابقه بستگی دارد...اینبار اگر کمی، فقط کمی مهربان تر باشد و علیه مان سوتی نزند، حتما پیروز خواهیم شد... فقط باید یادمان باشد که تا آن روز تا سر حد مرگ خود را آماده کرده باشیم.
اگر دوست داشتید و لطفتان شامل حال بنده شد، پیج توئیتر بنده رو هم دنبال بفرمایید. سپاسگزارم ??
توئیتر بنده: @Nobodys44