
محبت، مثل قانون پایستگی می ماند، از بین نمی رود؛ تنها از شکلی به شکل دیگر تغییر می کند...شاید شاخه های آن درخت، همه قلب هایی باشند که برایت می تپند...شاید صدای آن اذان از دور نَفَس پاک مادری باشد، چشم به راه...چقدر بی حسی موضعی خوبی دارند، صندلی هایی که حالا خالی از من و توست و زمانی مأمنی بود برای رفاقت...خوش به حال گوش هایی که رازهایش را از زبان پنجره می شنود؛ از زبان ساکت ترین جسم هر اتاق، ساکن ترین شئ هر خانه و رازدارترین عضو هر خانواده.