حالش خیلی خوب نبود...مثل تمام اهالی زمین، غصه های خودش را داشت...به قول خودش: کیه که این روزا فکر و خیال نداشته باشه؟!...می گفت: خیلی سخته تو اوج جوونی، حس کنی همسن پیرزنی ۶٠ ساله هستی!...اگه ازش سؤال می کردی جواب می داد که: دلخوشی اش توی این روزا شدن چندتا کتاب قصه...به محض خواندن، انگار پرت میشه توی یک دنیای دیگه...اما چه فایده! این دلخوشی های زودگذر فقط مدتی حال آدم رو تغییر میدن...می گفت: زیباترین موسیقی دنیا رو شنیده...من هم که خیلی کنجکاو شده بودم، گفتم: خب خواننده اش کیه؟...نوازنده اش کیه؟...گفت: اگه خیلی مشتاقی بشنوی، باید تا ظهر صبر کنی...ظهر که شد، دیدم داره وضو می گیره و سجاده پهن می کنه...گفتم: من دیگه نمی تونم صبر کنم، بگو دیگه، زیباترین موسیقی ای که شنیدی، پس چی شد؟...با آرامشی خاص گفت: الآن داری می شنوی و سکوت کرد تا زیباترین موسیقی جهان، روحمان را تسخیر کند...می گفت: دنبالش میگشتم...فارغ از اینکه از رگ گردنم نزدیک تره...میخواستم حسش کنم، درکش کنم...صدای اذان را که شنیدم، فهمیدم خودشه...آرامشی که دنبالش بودم رو پیدا کردم.
