هممون بهش احتیاج داریم...فقط گاهی با خودمون لج می کنیم تا به همه بفهمونیم اجتماعی هستیم...گاهی لازمه همه چی و همه کس رو رها کنیم و راه بیفتیم...ابزار زیادی هم نیاز نیست؛ یه کوله پشتی بیار برات بگم: اول از همه یک دفتر و دو خودکار بردار، دوربین عکاسی یا هرچی که بشه باهاش عکاسی کرد، هندزفری، و خودت...این آخری از بقیه مهمتره...منتهی اونو نزار توی کوله...اون باید کنارت قدم بزاره...خب، حالا راه بیفت...دست خودت رو بگیر، باهاش حرف بزن، نزار ساکت بمونه...ازش بپرس چه موسیقی ای دوست داره و براش پِلی کن...بپرس دوست داره قدم بزنه یا بشینه...اگه دوست داره بنشینه، پارک دوست داره یا کافه...چی میشه مگه...برای یک بار هم که شده دل بده به دل اون...برای یک بار هم بقیه رو فراموش کن و بزار خودت بشه مخاطب خاصِت...امتحان کن، شاید خوشت اومد?
