
زندگی همان نقاشی ست که سال ها پیش با مداد رنگی هایت برایم رنگ کردی؛ تو و رنگ ها را به یاد دارم. لبخندهای توست که مرا می خنداند و بغض توست که مرا تا عمیق ترین نقاط درونم می کشاند. قد کشیده ام اما تو هنوز همان شیطنت ها را برایم یادآوری می کنی؛ گاهی آنقدر ساکت می شوی که فکر می کنم رهایم کردی...
▪️▪️▪️
گاهی دستم را می گذارم در دستان تو
می گذارم مرا با خود ببری، هرجا که دلت خواست
که یادم باشد زندگی یک شوخی ست
که به اشتباه جدی گرفته شده
و به یقین می رسم که کودکی، زیباترین و کوتاه ترین اتفاق ناخواسته ی زندگی ست.