
همیشه امن ترین جا برای آروم گرفتنه؛ آغوشت رو میگم...وقتایی که زندگی سخت گیر میشه، وقتایی که آدما بی رحم میشن فقط یه آغوش می تونه همه چیز رو از یاد ببره...اونم نه هر آغوشی!...آغوش یکی که بیشتر از خودت، دوستت داشته باشه...کسی که هنوز لب باز نکردی، تا ته حرفت رو بخونه...کسی که اگه گرمای وجودش رو بخشید، بی منت ده ها بار باز کنه آغوش رو برای تن رنجورت...خوشا به حال کسی که تو در آغوشش بگیری...دیگه چی می خواد از روزگار...من به چشم خودم دیدم که اگه تو بخوای در آغوش بگیری، هیچ نیرویی توان پریشون کردن عزیز کرده ات رو نداره...در آغوشم بگیر که سخت محتاجم به گرمای بی منتِ وجودی لایتناهی.