چند روز پیش که بعد مدت ها وقتم خالی شد، شروع کردم به گوش کردن یک پادکست...رادیو راه...عنوان اپیزودش این بود: "یک تاریخ امید بخش"...پیش خودم فکر کردم، آخه تاریخ امید بخش! فقط کافیه این کتاب(تاریخ) چاق و چله را با هزار ضرب و زور دست بگیری، گرد و خاک هایش را کنار بزنی و با ملایمت هرچه تمام تر ورق های پوسیده از خشم و نفرتش را یکی پس از دیگری طی کنی...چه می بینی؟ جنگ، توطئه، نسل کشی، نژاد پرستی، نفرت پراکنی و...اما امروز با گوش کردن به این اپیزود، حالم دگرگون شد...از اینکه ما آدم ها گرگ هایی نیستیم که رسانه ها می گویند...ماشین های آدم کشی ای نیستیم که سیاستمداران می خواهند...به قول چارلی چاپلین در فیلم دیکتاتور بزرگ، ما فقط انسان هستیم! چند دقیقه ای از این پادکست، بد جوری روحم را نوازش کرد... دکتر شکوری توی این پادکست، روایتی از جنگ جهانی رو مطرح می کنن که توی رسانه ها خیلی خیلی دیر بازتاب داده شد...شب ۲۴ دسامبر از سنگرهای آلمانی ها سرود کریسمس شنیده می‌شد. سربازان آلمانی به خواندن آواز کریسمس روی آورده بودند. در پاسخ به آن‌ها، انگلیسی ها نیز شروع به خواندن این سرود کردند. بر اساس نوشته‌ای که در خانه یک ستوان اسکاتلندی پیدا شد، در نهایت شگفتی سربازان دو کشور صبح روز بعد بدون اسلحه به طرف سنگرهای یکدیگر رفتند، هدایای خود را به همدیگر دادند و به مناسبت این دیدار و و کریسمس بازی فوتبال برگزار کردند...با خودم گفتم: این ما(ی) واقعیست...کاش به جای سیاستمداران که کیلومترها از خطوط مقدم فاصله دارند، سربازان و مردمان عادی تصمیم گیرنده بودند!
