ویرگول
ورودثبت نام
saharseydibani
saharseydibaniاینجا قلم دست دِلَمه پس هیچ متنی بدون ذکر منبع کپی نشه😉
saharseydibani
saharseydibani
خواندن ۱ دقیقه·۴ سال پیش

دائم التسلیت...

قبل ترها تسلیت ها را داخل صندوقچه ای می گذاشتند تا هر وقت زبان مان لال اتفاق ناگواری می افتاد، خاک آن را تکانده، قفل آن را باز کرده و تسلیت ها را روانه مصیبت دیدگان کنند. امروزه و با توجه به تغییرات زمانه، دیگر نمی توان تسلیت را درون صندوقچه گذاشت! زیرا علاوه بر نیاز مداوم و پی در پی به آن، اندازه شان آنقدر بزرگ شده که انباری خانه برایشان کوچک است!
اما چرا تسلیت می گوییم؟
چون کسانی که برایمان عزیز هستند و حال دچار مصیبت شده اند، بدانند و آگاه باشند که هستیم و وجود مبارک مان تسلی خاطرشان باشد! قبل ترها که اینگونه بود. امروز اما تبدیل به عادت شده. اگر روزی بیدار شویم، دست و روی مان را نشُسته خبری ناگوار نشنویم، صبحانه از گلوی مان پایین نمی رود! شاید هم تسلیت می گوییم برای آرام کردن خودمان. برای آماده شدن برای فرو ریختن آوار غم ها روی سرمان. هرچه که هست، بیش از پر شدن سرهایمان از علم و آگاهی، این غم دانی هایمان است که لبریز و سرشار شده! هیچ مرثیه و روضه ای از حال بد این روزهایمان کم نمی کند؛ فقط خودمان هستیم که با "ما" شدن می توانیم عبور کنیم از جاده پر فراز و نشیبی که ابتدایش تابلوی "هشدار:خطر مرگ" نصب کرده اند!

۳
۰
saharseydibani
saharseydibani
اینجا قلم دست دِلَمه پس هیچ متنی بدون ذکر منبع کپی نشه😉
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید