
دیدی یه روزایی انگار خورشید گرفتگی میشه؟
خورشید گرفتگی واقعی نه ها! خورشید زندگی مون انگار پنهان میشه..
حق هم داره! خب اونم خسته میشه و نیاز داره به استراحت!
اما امان از وقتی که خورشید گرفتگی بشه پدیده غالب روزگارمون..
تا وقتی نور هست، به نبودش فکر نمی کنیم..
فقط کافیه یه چند ساعتی مرخصی بگیره و پنهان بشه؛ اونوقته که انگار اکسیژن از بیمار مبتلا به تنگی نفس گرفته شده، هراسون میشیم!
شاید هم تقصیر ما نباشه و این خورشید بوده که بد عادت مون کرده؛ به بودنش، به گرماش، به نورش...
بیچاره خورشید!
نمیدونه خودش و وجودش هیچ اهمیتی ندارن!
اون مهمه چون لازمش داریم!
چون اگه نباشه، نیستیم!
چون وقتی خسته میشه و میره واسه استراحت، ما هم باید کر کره ها رو پایین بکشیم و منتطر بمونیم تا برگرده سر پُستش!
که اگه برنگرده...!
اگه برنگرده هیچ مافوقی روی کره خاکی نمیتونه مجبورش کنه برگرده و خدمتش رو تموم کنه!
اما اون بر میگرده..
برمیگرده تا ثابت کنه بزرگه، برمیگرده تا بار دیگه بهمون بفهمونه که چقدر مهمه و حیاتی..
که اگه نباشه، نیستیم و اگه پُستش رو ترک کنه، دشمنی به اسم تاریکی غالب میشه..
برمیگرده تا یادمون بده این خودشه که مهمه..
وجودش..
نورش..
گرماش..
خودِ خودش.