بعضی روزها هست که به قول صادق هدایت، مثل خوره روح آدم را میخورد...گویی جمعه است...انگار تعطیل کرده اند و رفته اند، بس که بی رمق است...آخر آب هم که یک جا بماند می گندد؛ چه رسد به ما که در حال حرکت هم بوی گندیدگی مان آسمان شهر را آلوده می کند...انگار باید روی تقویم را خطی بزرگ و قرمز بکشیم و به جای روزهای هفته، جمعه قرار دهیم...گاهی روزهایمان عطر و بوی جمعه را به خود می گیرند...عطر و بوی بی رمقی، سکون و سکوت...عابران پیاده هم نای عبور ندارند...سکوت آنقدر کَر کننده است که کلاغ های شهر جرأت قارقار کردن ندارند!...زمان که متوقف شده و به عقربه های ساعت انگار وزنه وصل است، بس که سخت می‌گذرند...آرزوی گذر زمان یعنی گذشتن از تمام روزهایی که فرصتی هستند برای حیات...حیاتی که گاهی سختگیر می شود؛ مانند پدری که از صدای کودکانش کلافه شده...زمانی شنبه و یکشنبه بوی خودش را داشت و جمعه بوی خودش را...اما حال عصاره جمعه ها را گرفته و بین همه روزهای هفته پخش کرده اند...نمی دانم...شاید جمعه های تقویم زندگی من زاد و ولد کرده اند...شاید هم تقویم زندگی ام دچار خرابی شده!...ساعت ها می گذرند ولی تقویم روی جمعه خشکش زده... فقط یک در خواست از جمعه دارم...اینکه مهربان تر باشد؛ مهربان تر از همیشه...راستی در دنیای شما امروز چند شنبه است؟
