چندی است آسمانِ شهر بوی مرگ می دهد. پرندگان و چرندگانش گویی مرگ را می زیَند. گویی زمان برعکس می رود و با مرگ، به زندگی نزدیک می شویم. با همه این احوال ما هنوز زنده ایم.
به قولی، ما زنده به آنیم که آرام نگیریم. آری، ما هیچگاه آرام نمی گیریم. کائنات، آرامش مان را نمی خواهند. ما را انداخته اند وسط دنیا؛ دنیایی که حتی نامش پست است. دنیایی که با ارزش ترین هایش، جان بی ارزش ماست. دنیایی که از الفِ اول تا نونِ پایانش را جان سختانی چون ما می نویسند. جانْ عزیزانی که چهار چنگالی گوشه سفره دنیا را گرفته اند تا مباد بی نصیب بمانند.
چگونگی اش بعدها مشخص خواهد شد؛ اما کتاب چاق و چله تاریخ از قومی خواهد نوشت که قطعی آب و برق، گرانی، نا امیدی، ویروس و هیچ فعل و انفعال ناگوار دیگری، از پا درش نیاورد. قومی که آنقدر به زرق و برق این دنیا وابسته بود که قرار را بر فرار ترجیح داد.
"پادکست میوسن" اپیزودی جذاب داره با این توضیحات که:
"ما هنوز زنده‌ایم؛ با آگاهی به هرچیزی که قصد در ناآگاه کردنمان دارد، ما هنوز زنده‌ایم، خیر و شر دنیا را نظاره‌گریم، ما هنوز زنده‌ایم، موجودیت به پدیده‌ای بی جان می‌دهیم، در وجودمان به آن آب و غذا می‌دهیم، یا موجودی جاندار از ما بیرون می‌آید یا آن موجدیت بی جان ما را بی جان و بی حال می‌کند. ما قدرت برهم زدن جهان را داریم، ولی موجودیتی ریز قدرت برهم زدن ما را دارد. نه آب خوردنمان حد و مرز دارد نه کشتارمان، نه آلودگیمان، نه ذهن بیمارمان، نه حد مشخصی داریم که از آن به بعد بگوییم بس است دیگر. ما خود ویروس در عین بی جان بودن جان گرفتیم تا آلوده کنیم، آلوده کنیم تمام زیبایی که برایمان بود و با سلیقه‌مان بچینیم دنیای تصوراتمان را، ما بدسلیقه‌ترین موجودیت جهانیم."
اگه نشنیدین، حتما گوش بدین.?
