
همیشه همراهم بود!
طوری که مدام بین خوف و رجاء پاسکاری می شدم..
می ترسیدم! چون یکی مدام تعقیبم می کرد..
از طرف دیگه امید داشتم که هیچوقت تنهای تنها نیستم..
وقت هایی که توی تاریکی قدم میزدم و ترس غالب میشد، شروع می کردم به حرف زدن باهاش!
جوابی نمی شنیدم ولی همین که از وجود یکی غیر از خودم مطمئن بودم، دلگرمی بود برام..
گاهی حضورش کمرنگ میشد اما بود؛ هر چند سوسو زنان!
من هم برای اینکه تنهام نذاره و برگرده کنارم، از جاهای تاریک عبور می کردم!
مگه ما توی زندگی مون به خاطر حضور چند نفر حاضریم از تاریکی عبور کنیم؟
انتخاب بقیه جمع بود و انتخاب من تنهایی!
البته تنها نبودم، اونم با من بود..
اونقدر نزدیک قدم میزد که گرمای قدم هاش رو پشت سرم احساس می کردم..
دیگه به بودنش عادت کرده بودم که یکدفعه غیبش زد!
همه تلاشم رو کردم تا دوباره برگرده پیشم اما نشد که نشد!
نه که نباشه ها! بود ولی نه دیگه با اون کیفیت..
دلیلش رو نمیدونم!
شاید هم این خاصیت پدیده های دنیاست؛ کافیه توجه زیادی خرجش کنی، حسابت رو میزاره کف دستت!
دیگه باهاش حرف نزدم..
روز به روز کمرنگ و کمرنگ تر میشد و من تنها و تنهاتر!
تو تنهایی خودم تنها شده بودم!
سایه ای که مدام پا به پای من حرکت می کرد حالا تنهام گذاشته بود..
دیگر نه میترسیدم و نه امید داشتم!
خودم رو زدم به اون راه؛ به همون راهی که تا قبل از بودن اون، مسیر همیشگی ام بود..
هنوز هم پشت سرم حرکت می کنه؛ اما نه قدم هاش به استواری قَبله و نه گرمای وجودش دلگرمم می کنه..
نمیدونم اسمش چیه! ولی احساس آدمی رو دارم که سایه اش نیمه ی راه تنهاش گذاشته و مجبوره ادامه مسیر رو تنهای تنها طی کنه..
امان از پدیده های این دنیا!
احتمال هرچیزی وجود داره!
مثلا سایه ات هم تنهات بذاره!?