
تا حالا به این فکر کردین چرا با گریه به دنیا میایم؟
چرا نباید بخندیم؟
چرا نباید عطسه کنیم؟
چون دیگه قرار نيست بخندیم!
ما انتخاب شدیم؛ برای زندگی، برای درد و برای رنج.
از اسمش پیداست؛ ما به یه جای پست پا گذاشتیم.
خاصیت جاهای پست همینه؛ کوچک و عذاب آور.
اگر غیر از این بود، باید تعجب می کردیم.
از همان لحظه اول برای اینکه ثابت کنیم پاهامون رو با موفقیت روی این سیاره درد گذاشتیم، میزنیم زیر گریه که "بفرما، همین رو می خواستی، من اینجام، تو دنیایی که قرار نیست یه روز خوش ببینم."
"تو من رو آوردی به جایی که خودت می دونستی همچین آش دهن سوزی هم نیست."
"نمی خوام همه کاسه کوزه ها رو سر تو بشکنم، ولی من که خودم انتخاب نکردم اینجا باشم."
بعد از همه این مکالمات با باعث و بانی ورودمون به این کره عذاب، این سوال مطرح میشه که چرا؟

چرا این چرخه درد و رنج میلیاردها سال می چرخه و هنوز هم پابرجاست؟
بعد از نرسیدن به پاسخ سوالات، سکوت اختیار کرده و ادامه این چرخه رو زندگی می کنیم.
اینقدری که بالاخره زمانش برسه و چرخه عذاب از حرکت بایسته و برگردیم به جایی که در آرامش محض بودیم.
جایی سیاه و تاریک در میان خلأ، در میان نیستی.
اصلا مگه هستی چیز دهن پر کُنی است که نیستی ترسناک باشه؟

اصلا چیز پیچیده ای نیست؛ فقط کافیه فکر کنیم به اینکه آیا قبل از بازگشایی چشمانمان به روی این دنیا، هیچ خاطره تلخ و در آوری داشته ایم؟
آنوقت قطعا نیستی را بر هستی و فرار را بر قرار ترجیح خواهیم داد.