
گاهی غبطه می خورم به مادربزرگ ها و پدربزرگ هایمان. آنها که به دنبال تصمیمِ کُبری مهم ترین تصمیم های زندگی شان را گرفتند. آنها که بوی عیدی و بوی تند ماهی دودی تنها برایشان یک ترانه نبود و از نزدیک لمس کرده بوند که شمردن پول های عیدی داخل قلّک است که آنها را کم می کند، نه خدای ناکرده پدرها و مادرها! آنها با این چیزها زمستان شان را سر می کردند؛ اما نسل جوان امروز چه؟
چه داریم برای گفتن به آیندگان؟!
بعد التحریر: این نوشته را مدت ها پیش و به طور اتفاقی در سال روز تولد فرهاد مهراد در اینستاگرام نوشتم.دوست داشتم ویرگولی ها هم بخوننش.?