هر بار خواستیم گله کنیم، با جمله ای قصار که "گر هم گله ای هست دگر حوصله ای نیست" دستشان را روی دهانمان گذاشتند و گفتند هیس!
زندگی مان را فیلم کردند و اسمش را گذاشتند "هیس فلانی ها فریاد نمی زنند"
چرا؟
چرا فریاد نمی زنند؟
مگر آدم نیستند؟
آهان! یادمان نبود، حق را که فریاد نمی زنند!
یادمان رفته بود برخی جملات خیلی وقت است تغییر چهره داده اند و جراحی پلاستیک کارشان را ساخته.
خیلی وقت است که حق گرفتنی نیست، خوردنی است.
خیلی وقت است که مواد لازم جهت تهیه گله حوصله نیست، جرأت است. همان جرأتی که برای عافیت مان زیر پا لگدمالش کرده ایم.
بله، آقای قاضی!
گله هست، حوصله اش هم هست. اما جرأتش نیست.
می دانی آقای قاضی، ما آدم ها عجیب هستیم؛ فرازمینی ها ترس مان را می جنبانند اما دو رویی، ریا و دروغ هایمان کمتری خدشه ای به روح نخراشیده مان وارد نمی آورند.
گله داریم، از زمین و زمان، از آدم و مکان.
از آنها که دستشان میرسد، اما تنها تا سر آستین های خودشان.
از آنها که حق را نوشخوار کرده و به جای چیدنش از درخت حقیقت، نرسیده لِه اش کرده اند.
بله آقای قاضی!
گله داریم. حتی از خود شما.
شما که جایتان سفت و سخت است و توپ تکان تان نمی دهد، شما که اسمتان را گذاشته اند، مجری عدالت اما بیشتر به کار برنامه کودک می آیید.
شما که ایستاده نظاره کردید که حق را زنده زنده نوش جان کردند و دم نزدید.
شما که می دانستید بوی فسادشان به زودی از بوی فاضلاب های شهری هم تندتر می شود، اما کاری نکردید.
شما که صدای فریادمان کوچک ترین خارشی به گوش های مبارک تان وارد نیاورید.
از بی عدالتی گفتیم، حق خوری را فریاد زدیم، فساد را در بوق و کرنا کردیم.
اما به مانند همیشه که نرود میخ آهنین بر سنگ، این بار هم نرفت!
مجری عدالت خوابشان سنگین تر از این حرف ها است.
گلوهایمان زخم شد اما خواب ایشان، برقرار.
برقرار باشید آقای قاضی!
فقط روزی که گله شما را پیش قاضی القضات بردیم، گله مند ما نباشید.