
بارها این جمله را شنیدیم که اگر فقط یک ماه فرصت زندگی داشتی، چه کار می کردی؟...چند روز پیش بود که برای بار nام با این جمله مواجه شدم...به این نتیجه رسیدم که اگر فقط یک ماه دیگر فرصت بودن در دریای بیکران هستی را داشتم، به معنای واقعی کلمه فقط "زندگی" می کردم...می دانم شاید شعاری به نظر بیاید، اما این انتخاب من است...در این یک ماه نه می خواستم سفر بروم، و نه کتاب های بیشتر بخوانم...نه به بهترین سمفونی های دنیا گوش سپارم و نه حتی به چشمانم فرصت تماشای فاخر ترین آثار سینمای جهان را بدهم! اتفاقا می خواهم به گوش هایم فرصت شنیدن بهترین نغمه پرندگان، به چشمانم توانایی دیدن دورترین نقاط، به زبانم جرأت طولانی ترین سکوت ها و به دست هایم آموزش مهربان ترین نوازش ها را بدهم...زندگی برای خودم و به خاطر خودم...این بار نه حرف مردم اهمیتی دارد و نه ترس از اینکه نداشتن فلان مهارت، مرا از سایر افراد عقب می اندازد...خب بیاندازد، مگر چه می شود؟ تا اینجای ماراتن زندگی را دویدم تا عقب نیفتم، یکماه آخر را می خواهم آخر شوم...می خواهم این بار طعم گَس شکست (اگر شکست به حساب آید) را بچشم...فقط یک حسرت می ماند، آن هم اینکه وقتی می توانستی اینگونه زندگی کنی، چرا نکردی؟