رادیو از جمله رسانه های جریان اصلی است که برای مخاطبان عام تولید می شود اما مخاطبان خاص خود را دارد.
اینکه به طور روزانه زمان های زیادی را در ماشین، مترو، اتوبوس و به طور خاص در راه هستیم، خود دلیلی است برای شنیدن. شنیدن هرآنچه محتوا نامیده می شود.
چند سالی است اما محتوای تازه ای به نام "پادکست" از سفره فرهنگی مخاطبان سر در آورده. پادکست های با کیفیت و محتوای ارزشمند نیز کم نیستند. اما به واسطه ابزارهای ارتباطی که از کودک ٧ ساله تا پیر مرد ٧٠ و چند ساله نیز در اختیار دارند، همه ما دارای رسانه مختص خود هستیم. از آنجا که افراد منفعل نبوده و نسبت به اطراف خود واکنش نشان می دهند، شاهد تولید پادکست توسط کسانی هستیم که از ویژگی های لازم برای استفاده از این رسانه، برخوردار نبوده اما اقدام به تولید محتوا می کنند.
داشتن صدای خوب، ابزار و امکانات با کیفیت و مهمتر از همه انتخاب موضوع و محتوای با کیفیت ارزش شنیدن داشته باشد، از ملزومات تولید محتوا در این رسانه است.
اینکه همه ما صاحب نظر هستیم، به تنهایی برای تولید پادکست کافی نیست! آن هم امروزه که محتوا حرف اول را می زند.
بسیاری از صاحب نظران فضای مجازی از ابتذال محتواهای منتشر شده یاد می کنند که این خود خبر از تولید محتواهای به اصطلاح دم دستی می دهد.
کلید واژه "سواد رسانه" چند سالی است گوش هایمان را نوازش می دهد اما دریغ از توجه به آن. داشتن سواد رسانه علاوه بر اینکه بر مخاطبان واجب و لازم است، بر تولید کنندگان محتوا نیز الزامی است.
بارها در توئیتر فارسی و سایر پلتفرم ها شاهد انتقاد به کسانی هستیم که خود را سلبریتی مجازی می خوانند اما سواد کار کردن در این حوزه را ندارند.
پس چه بهتر اگر خود را به دانش رسانه مجهز کرده و برای مخاطبان ارزش قائل شویم و هرچیزی را که در جمع های دوستانه مطرح می کنیم، در پلتفرم های مجازی عنوان نکنیم.
البته که باید بدانیم هنگامی که به واسطه تولید محتوا تعداد افرادی که ما را می شناسند از خانواده فراتر می رود، مسوولیت مان نیز سنگین تر می شود. در واقع ما در مقابل هر محتوایی که تولید و منتشر می کنیم مسؤولیم. همچنین خوب است که یادمان باشد نیازی نیست همه ما و به هر قیمت و کیفیتی تولید محتوا کنیم.